Będąc młodą bibliotekarką...

Listy do M.

2012-01-27T10:26:00.003+01:00

Okazuje się, że można zrobić przyzwoitą komedię bez sięgania do kloacznych dowcipów, upijania i rozbierania bohaterów. I że dialogi mogą być na poziomie, fabuła - nawet jeśli momentami ckliwa - wielowątkowa, ale nie chaotyczna, postacie różnorodne, ciekawe. Listy do M. to film krzepiący, a w swej istocie rozrywkowy. W sam raz na leniwe, niedzielne popołudnie lub jako przerywnik między nieco ambitniejszymi obrazami. Idąc do kina, nie byłam do końca przekonana i nawet gdy film już się zaczął, kręciłam nosem - uhm, kolejna, głupia do bólu przewidywalna polska komedia. Okazało się jednak, że nie i bawiłam się wyśmienicie! Polecam!

Biblioteka jak zamek Roszpunki

2012-01-26T15:50:00.004+01:00

Zaczytuję się teraz w powieści Czarne mleko Elif Safak, która to powieść jest tak bardzo moja, że aż boli. To rozszczepienie kobiecości na wiele postaci (w powieści ukazanych jako miniaturowe kobiety), rozdarcie między społecznymi rolami, czy chociażby uwielbienie dla koloru czarnego, ech... Ale... Pisarka opisuje swoją wizytę w college'u Mount Holoyoke:

Drugiego dnia odkrywam budynek, który będzie moim ulubionym miejscem przez cały pobyt w college'u: gigantyczną, pretensjonalną, gotycką biblioteką. To miłość od pierwszego wejrzenia. Włóczę się pomiędzy regałami pełnymi książek. Jest tu wszystko - od rękopisów po literaturę współczesną, od filozofii politycznej po nauki botaniczne. Dotykam ich, wdycham ich zapach.

Do biegu gotowi, start!

2012-01-23T12:21:00.002+01:00

E.: Wstawaj! Szybko, ubieraj się w strój i idziemy biegać... Ale szybko zanim przejdzie mi ochota!
M.: Ok.
E.: Biegasz dłużej... to wiesz... czy powinnam przyjąć jakąś technikę?
M.: Uhmm, najpierw jedna noga, potem druga... nigdy obie naraz...

P. (nadchodząc, chcąc zmienić mnie za biblioteczną ladą): Nadciąga totalny kataklizm...

Rzeź

2012-01-22T07:44:00.003+01:00

Na tym przykładzie studenci wszelakich szkół filmowych powinni się uczyć jak robić filmy - scenografię, montaż, zdjęcia, jak dobierać aktorów do ról oraz jak zaadaptować do potrzeb filmowych sztukę teatralną. Perfekcyjny w każdym calu, z rewelacyjnymi kreacjami aktorskimi - idealna porcja rozrywki, nie pozbawiona elementów refleksyjnych, drugiego dna. Nieco allen'owski w klimacie, ale to uwaga, a nie zarzut, bo temu obrazowi nie mam nic do zarzucenia - jest po prostu świetny! I o ile poprzedni film Polańskiego bardzo mnie rozczarował, tak tutaj chylę czoła. Pozycja obowiązkowa!

Pulowerki na drutach dziergane

2012-01-21T12:37:00.003+01:00

Taki artykuł mógłby powstać na podstawie działalność niejednej biblioteki i sam w sobie nie jest niczym nadzwyczajnym, ale powalił mnie ten fragment:

Biblioteki nie straszą już zatęchłymi książkami i bibliotekarkami w białych kołnierzykach, wyciągniętych pulowerkach dzierganych na drutach, z mysim ogonkiem lub kokiem, spoglądających groźnie spod rogowych okularów. Biblioteki to teraz nowoczesne centra informacji, wiedzy i kultury. A same bibliotekarki od drzwi witają nas uśmiechem, chętne do pomocy, doradzą, jaką lekturę wybrać, pomogą znaleźć, wypożyczą. Zadbane, umalowane, życzliwe, żadnych pulowerków i białych kołnierzyków, a tym bardziej niechęci czy wrogości.

Więcej tu.

...a może tak zmienić branżę?

2012-01-20T14:45:00.003+01:00

...zaczęłam się zastanawiać, szukając kursów doszkalających (brrr... straszne słowo, kojarzy się ze szkalowaniem). Wszak widmo kryzysu może dopaść i mnie, niczym duchy Ebenezera Scrooge'a. Liczyłam, że pierwszym który mnie dotknie będzie ten wieku średniego, ale czy to wiadomo? Jednak nie bardzo pragnę być operatorem wózka widłowego tudzież mechanikiem, dlatego wykonałam test predyspozycji zawodowych. I co czytam:

Predysponowany do zadań organizacyjno-przygotowawczych, np.: pracownik socjalny, administracja i kadra menedżerska, sekretarz, nauczyciel, artysta, projektant, muzyk, dekorator wnętrz, agent nieruchomości, terapeuta, opiekun, kustosz, bibliotekarz itp.

O, losie!
:)

ale też czytam...

2012-01-19T09:31:00.004+01:00

Styczeń to nadrabianie zaległości filmowych w domowym zaciszu, ale i głód nowości kinowych. Wybieram się w sobotę na Rzeź - przyznaję - głównie ze względu na Christoph'a Waltza (absolutnie mnie zafascynował rolą w Bękartach wojny). Obiecałam sobie też że będę więcej czytać - ubiegły rok był pod tym względem najsłabszy - coś około trzydziestu przeczytanych egzemplarzy. Zaczęłam Andą Rottenberg a teraz czytam książkę Vedrany Rudan Murzyni we Florencji. Kawał mocnej, bezlitosnej prozy, w której głos oddany jest w głównej mierze kobietom. Autorka ma niesamowity dar obserwacji i wyciągania na światło dzienne najbardziej ztabuizowanych kwestii. Nie oszczędza nikogo, sprawnie posługuje się sarkazmem, ironią - stawia przed czytelnikiem krzywe zwierciadło, by zmusić do przemyśleń. Nie jest to lektura łatwa, lekka i przyjemna.

Cipka to wszystko, co kobieta posiada, jej termin przydatności jest krótki, jeżeli nie użyjesz jej na czas, nie użyjesz nigdy. Kobiety dzielą się na te, które sprzedały cipkę za dobrą cenę i te, które puściły ją za darmo.

Haj, Amerykańce! (...) Myślicie, że możecie jebać cały świat i sprzedawać na prawo i lewo historyjkę o polowaniu na buntowników? Ej, każdy kto według was nie jest buntownikiem? Każdy, kto ma ropę, to dla was buntownik. I trzeba go zmieść z powierzchni ziemi i odebrać mu ropę. Tak to wy dupki, gadziny, śmierdziele ratujecie świat. Cały czas pieprzycie o walce z terroryzmem. Każdy kto nosi turban, jest dla was terrorystą. Kto to są terroryści? Ci, którzy atakują wasze wieżowce? A dlaczego wasze samoloty atakują lepianki na całym świecie? Dlaczego wasze ataki to walka o pokój, a oddanie ciosu to terroryzm? Tylko dlatego, że jesteście silniejsi? Czegoś tu nie rozumiem. Ani ci w turbanach, ani Czeczenki z bombami wokół wąskich talii nie mają nic do stracenia. Kto wam zagwarantuje, że nikt z nas wypalonych nie zbuduje bombeczki, która tę pierdoloną Kulę wysadzi w pierdoloną stratosferę albo jakąś inną w cholerę tam w górze? Kto wam zagwarantuje? Wszechmocni psuje. Życie byłoby super, super by było życie. gdyby nie było was, i Rosjan, i Chińczyków.

Motyl i skafander

2012-01-18T21:11:00.006+01:00

Ten film długo czekał, abym w końcu go obejrzała. I nawet nie wiem dlaczego, bo tematyka wcale mnie nie zniechęciła. Wszak widziałam obraz Moja lewa stopa utrzymany w podobnej konwencji. Tylko, że film z Daniel Day-Lewis'em wydał mi się w porównaniu bardziej emocjonalny. Motyl i skafander to film bardziej spokojny, refleksyjny, a poprzez absolutnie wspaniałe zdjęcia niezwykle klimatyczny, wręcz poetycki. Rewelacyjne zdjęcia podkreśla znakomicie dobrana muzyka, stanowiąc o sile tego filmu. Ten moment mnie zachwycił, bo przywiódł na myśl obrazy Hoppera:

Główny bohater porozumiewa się wszak ze światem za pomocą oka, którego mięsień jest jedynym funkcjonującym w jego ciele. Zmysł wzroku jest tu najważniejszy i ma być jak mniemam najbardziej istotny dla widza, który karmiony jest nie tylko poprzez historię pokonywania ludzkiej słabości, wyjścia poza ograniczenia własnego ciała, ale również poprzez piękne obrazy. I trudno jest napisać o tym filmie coś więcej niż to, że jest niezwykłym hołdem dla ludzkiej siły i woli życia. Ta historia nie powstała wszak w głowie scenarzysty, a podyktowało ją życie. Dlatego mogę oceniać jedynie sprawność przeniesienia jej na ekran, a to twórcom filmu udało się znakomicie.

Musimy porozmawiać o Kevinie

2012-01-17T10:06:00.003+01:00

Ona i On - zakochani, szczęśliwi, radośni. Beztroska spędzanych tylko we dwoje dni pęka, gdy pojawia się dziecko. Ona nie jest w stanie zaakceptować zmian jakie niesie ze sobą macierzyństwo. Wymuszone - skutkuje wymuszoną czułością i uśmiechami, próbami dopasowania się do przyjętego obrazu matki . Dziecko - syn - zamknięty w sobie i niemal od początku swojego świadomego istnienia robiący matce na przekór, nieprzyjemny, złośliwy. Wydaje się, że niedostępność emocjonalna matki, jej niechęć do niezaplanowanego dziecka oddziałuje na chłopca. Tworzy w nim obronne zachowania, pomaga w kiełkowaniu niezgody na świat, a nawet nienawiści do otoczenia. Emocje rodzące się w chłopcu, z czasem puchną, doprowadzając do tragedii. Udręczona bohaterka (oskarowa wręcz rola Tildy Swinton), samobiczująca się w poczuciu winy, odmawiająca sobie prawa do życia po tragicznych wydarzeniach, doprowadzona do granicy, nie wspierający jej mąż i syn - którego Ona nie chciała i nie chce - w moim odczuciu aż do końca (nie przekonuje mnie finałowa scena rzekomego pojednania). Pojawia się również córka - przychodzi na świat nie z czystego pragnienia, ale z chęci odwrócenia sytuacji, ponownej próby zmierzenia się z macierzyństwem - jasnowłosa dziewczynka ma być przeciwieństwem ciemnowłosego syna w każdym calu.
Jest więc film Lynne Ramsay nie tylko opowieścią o trudach macierzyństwa, jego ciemnej stronie ale i o źródłach zła w człowieku. I jest to obraz głęboko przejmujący, na wskroś duszny i niewygodny. Sceny - malarskie w swym przedstawieniu - ilustruje muzyka, bardzo często groteskowa, ale podkreślająca ich ciężar. Precyzja tego filmu w oddaniu emocji jest godna podziwu. Tak jak podjęcie tak trudnego tematu przez reżyserkę. I przyznać trzeba, że z tej próby wyszła zwycięsko.

Przewróć stronę

2012-01-12T17:54:00.002+01:00

Nadeszło w mailu od zawsze czujnego Q. który przeczesuje dla mnie internetowe zasoby a i sam bywa inspiracją niejednego dokonanego tu wpisu. I tylko jak sobie tak pacze (skąd popularność tego zwrotu? czy ktoś wie?) to mi się bajka Sąsiedzi przypomina.

Trzeba mieć ambicję

2012-01-12T14:46:00.003+01:00

No, jakoś przegapiłam ten filmiki albo nie pamiętam, że już o nim pisałam - co jest bardziej prawdopodobne. Jak słucham tej pani to myśl mi wredna przemyka - ambicje, ambicje a potem i tak lądujesz w bibliotece ;P Gdybym miała się wybrać na studia to ta reklama na pewno by mnie do tego nie zachęciła.

Zaś ta pieśń jak najbardziej zachęca. Chociażby do tego by sobie girką pomachać.

Toruń, ach to ty...

2012-01-06T11:23:00.009+01:00

Nie byłam w tym mieście od prawie czterech lat. Zapomniałam jakie jest piękne. Pierwszy w nim pobyt nie miał na celu poznania i zwiedzania. Odczarowałam te wspomnienia, zagrzebałam emocje, aby już nigdy to miejsce nie kojarzyło się z tą pierwszą wizytą. I odetchnęłam z ulgą, wdzięczna za to że tak się właśnie stało. I teraz mogę Toruń kojarzyć tylko z F. - jej przytulnym mieszkaniem, opieką, spokojem i cudowną atmosferą.

a imię jej...

2012-01-04T09:05:00.005+01:00

Jeden z portali przerywnikowych dostarczył mi tematu do wpisu. Jak żyję, nie widziałam tylu kombinacji swojego krótkiego imienia.

Największe nieporozumienie w moim przypadku to oczywiście Ewangelia. Owszem, mówię dużo, mądrze i na temat, a z moich rad korzysta wielu, no ale żeby aż tak? ;P
Uwaga! Użycie, któregokolwiek z wymienionych zdrobnień grozi trwałym uszkodzeniem ciała.

Na Wspólnej

2011-12-30T09:02:00.004+01:00

W serialu Na Wspólnej, w odcinku 1351, pojawia się bohaterka, która jest bibliotekarką. Ma na imię Wanda (jakże by inaczej, uprawia taki zawód, że nadanie jej bardziej nowoczesnego imienia zdaniem autorów scenariusza chyba nie pasowałoby do tej roli), okulary na pół twarzy i jest tak irytująco naiwna i płaczliwa w tym odcinku, że aż mnie skręca! Ale po kolei. Przybywa ona do domu znanego i cenionego pisarza, którego wcześniej odwiedza przyjaciel. Przyjaciela rzuciła młodsza dużo od niego dziewczyna i wypłakuje się pisarzowi w rękaw. Przed przybyciem pani Wandy toczy się taki dialog:
1: To mój gość...
2: On czy ona?
1:Ona... uspokój się... niegroźna jest... to bibliotekarka... Prowadzi akcję na rzecz promocji czytelnictwa, trochę jej pomagam...
2:Bibliotekarka?
1:Poważnie... Tak...

Wszak nie od dziś wiadomo, że bibliotekarki nie grzeszą inicjatywą i operatywnością. Dalej jest tylko gorzej. Pani bibliotekarka przedstawia pisarzowi plakat akcji i jej hasło - uwaga, uwaga! - Czytajmy więcej oraz plan wyjazdów promocyjnych do bibliotek w całej Polsce. Pisarz nie zgadza się na wyjazdy. Wanda argumentuje: Tyle rozmawialiśmy o tym, że najniższe czytelnictwo jest właśnie w miasteczkach i wsiach. Znany pisarz nadal odmawia, na to Wandzia: Zapewniamy najlepsze warunki, świetne hotele, bezbłędną organizację.... Buahahahah! Oczywiście pisarz pozostaje niewzruszony, bibliotekarka wychodzi od niego z płaczem, biegnie za nią przyjaciel pisarza, obiecuje pomoc i wsparcie dla - jak się wyraża - dobra polskiego czytelnictwa.
Nie sądzę, aby ten wątek tego wciągającego serialu był konsultowany z kimś ze środowiska bibliotekarskiego, bo nikt chyba nie pozwoliłby na tak krzywdzące i w gruncie rzeczy ośmieszające przedstawienie naszej profesji. Mam nadzieję, że wątek ten wkrótce zniknie z tego tasiemca.
I jeszcze na deser wypowiedź aktorki odtwarzającej rolę Wandzi. Pani Magdalena Wójcik również jest zmartwiona wynikami sondaży na temat czytelnictwa w Polsce. I mówi:
Niestety mamy taki zalew mediów, że książki są dla nich słabą konkurencją. Jesteśmy tak zmęczeni i goni nas takie tempo życia, że na czytanie brakuje czasu. I mnie zdarza się zasnąć nad książką po dwóch kartkach.

Ciało

2011-12-29T10:35:00.005+01:00

Zanim zaczniesz biegać po mieście w poszukiwaniu bielizny wyszczuplającej, pić niezwykle skuteczne herbatki na odchudzanie, głodzić się, wklepywać obiecujące cuda kremy, by móc zabłysnąć w sylwestrową noc, obejrzyj krótki wykład Eve Ensler (tu) A jeśli jeszcze nie czytałaś Monologów waginy, a przede wszystkim Dobrego ciała, zrób to. Dla siebie, choć wiem jak trudno ci wyjść z błędnego koła poświęcania sie i myślenia przede wszystkim o innych. Jak ciasno jest w tym gorsecie, przekazywanym z pokolenia na pokolenie - bo tak wypada, bo taka jest rola żony, wystarczy, żebym była miła.

Choinkowe prezenty książkowe

2011-12-27T15:03:00.002+01:00

Gang bibliotekarek

2011-12-22T09:49:00.002+01:00

Przerażająca historia, która zdarzyła się we Wrocławiu. Bardzo irytuje mnie zachowanie i reakcja policjantów - ich lekceważąca postawa. Czy naprawdę musi dojść do jakiejś tragedii, by zareagowali jak należy? Pewnie jeśli chodziłoby o polityków, a nie zwykłe panie bibliotekarki, sprawa miałaby zupełnie inny finał.
Artykuł Nożownik terroryzuje bibliotekarki można przeczytać tu.

All I Want for Christmas

2011-12-19T10:36:00.003+01:00

Wiadomo, tylko książki... Hmmm...tylko nie takie:

W jakimś stopniu moje świąteczne pragnienia wyraża łzawa pieśń "All I Want For Christmas is New Years Day" (dla wytrwałych do wysłuchania tu).

Lub bardziej dosadnie poniższa grafika:

ale za to niedziela

2011-12-18T17:07:00.004+01:00

Okazało się, że wchodzi do kin druga część filmu Niezniszczalni, gdzie reanimowano sławy kina akcji. Przy tej okazji toczymy dyskusję o starzeniu się, przemijaniu.
MG: A kobiety się lepiej starzeją niż mężczyźni? Jak myślisz?
E: Myślę, że to zależy od trybu życia, genów... Ty będziesz się ładnie starzał...
MG:A chciałabyś być tego świadkiem?
E: No, mogłabym chyba...
MG:Ok. To cię zatrudnię.

A teraz jak to piszę to sobie myślę, że on nie zdąży się zestarzeć, bo wcześniej go uduszę. ;)

MG: Wyrzuciłaś te kapsle od Heinekena?
E:Nom...
MG: Nie wyrzucaj, tam są kody, można wygrać...
E: O_o
MG: No, mój kumpel w ten sposób wygrał wycieczkę do Stanów...
E:Poczekaj, idę sprawdzić w koszu na śmieci...

Must have!

2011-12-17T19:38:00.005+01:00

Od pewnego czasu zauważam pewną rozprzestrzeniającą się modę - jak dotąd niezrozumiałą - na doczepianie do torebek i plecaczków kity - takiej lisiej w formie, w kolorach przeróżnych. I tak się zastanawiałam, widząc ten wątpliwej elegancji dodatek wystający z różnych torebek, czemu często ładne rzeczy są nim oszpecane? Teraz już wiem! To jest sygnał seksualnej otwartości i wyzwolenia! Gotowości na eksperymenty! A jednocześnie wyraz chęci zespolenia z naturą! Bo kita ta ma szerokie zastosowanie, co ilustruje poniższy obrazek:

Absolutny must have w tym sezonie!

Tytuł dnia

2011-12-17T17:46:00.005+01:00

F. poleciła mi książkę Dzika Kobieta. Nie jest osiągalna w bibliotekach, zatem postanowiłam poszukać jej w takim sklepie co jest książkowym potworem. Jestem urzeczona ich wyszukiwarką. Nawet gdy wpisuję pełen tytuł, to nigdy nie jestem pewna czy w wynikach znajdę to, czego poszukuję, a jeśli już to rzadko jest ten wynik na pierwszej stronie, czy miejscu. I kiedy wpisałam tytuł Dzika Kobieta zapytano mnie czy chodziło mi o dziki kobiety (już sprawdziłam - nie ma takiej książki ;). I już wyobraziłam sobie jakąś badaczkę zafascynowaną dzikami, która gdzieś w głuszy obserwuje ich zwyczaje a potem je opisuje. Wizja ta rozwiała się z hukiem opadającej na ladę (jestem właśnie na sobotnim popołudniowym dyżurze) szczęki, kiedy w wynikach pojawił się ten tytuł:

Jak uwieść młodszego faceta. Łowieckie porady kuguarzycy.

I ta rekomendacja wydawcy:

To doskonała książka dla każdej kobiety z błyskiem w oku, która jest gotowa zapolować na młodego zwierza (...) Odkryjesz najlepsze sposoby na zagajenie rozmowy, dowiesz się, jak wymanewrować młode gazele i nauczysz się łowieckich sztuczek.

No, cóż... Darz bór!

Bad Sex Award

2011-12-15T13:03:00.005+01:00

Spokojnie, nie jest to wyróżnienie, które zamierzam przyznawać swoim byłym (także Panowie możecie odetchnąć z ulgą i nie czytać dalej), ale przyznawana od 19 lat nagroda miesięcznika The Literary Review za najgorszy opis seksu w powieści. Celem wyróżnienia jest zniechęcanie pisarzy do zamieszczania w swoich utworach kiepsko skomponowanych momentów, nie - przepraszam za wyrażenie - posuwających akcji do przodu. Autor najbardziej pozbawionych smaku i powierzchownych scen erotycznych otrzymuje pudełko cygar i statuetkę nagiej kobiety dosiadającej książki. Wśród tegorocznych nominowanych do Bad Sex (in Fiction) Award są m.in. Stephen King (za scenę w Dallas '63) oraz Haruki Murakami (za sceny w 1Q84). Biorąc pod uwagę poprzednie dokonania Kinga nominacja wydaje mi się bardzo na miejscu. Sporo też takich nominowanych znalazłoby się i na naszym podwórku. Bo o seksie to albo cukier z mydłem, czyli wersja romantic, albo wydzielinowo-wulgarnie. Może to za sprawą języka, a może ubogiej wyobraźni lub co gorsza ubogich doświadczeń?

Gdybym miał 100 milionów...

2011-12-14T06:52:00.002+01:00

W Dużym Formacie, czwartkowym dodatku do Gazety Wyborczej jest rubryka Gdybym dostał 100 zł do wydania na kulturę, gdzie znani opisują na co chcieliby przeznaczyć taką właśnie sumę (książki, płyty, bilety do kina itd.) Nie inaczej było w przypadku Marcina Świetlickiego, który oprócz dokonania wyboru, powiedział:

Aha, natomiast gdybym miał 100 milionów na kulturę, to bez wahania oddałbym je bezpośrednio w ręce polskich bibliotekarek i bibliotekarzy. Oni wiedzieliby na pewno, jak je mądrze wydać bez pomocy żadnych ministrów i urzędasów kulturalnych.

No, ba!

Wychowany przez bibliotekarzy

2011-12-13T08:49:00.006+01:00

Książka The Boy Who Was Raised by Librarians opowiada o chłopcu imieniem Melvin, który spędza cały dzień w bibliotece, pchany ciekawością i chęcią poznania świata. Trzy bibliotekarki, każda na swój charakterystyczny sposób, pomagają chłopcu znaleźć książki zaspokajające jego głód wiedzy. Pewnego dnia chłopcu ucieka jego kolekcja robaków. Bibliotekarki bardzo szybko, ku zdziwieniu chłopca, pomagają mu je wyłapać i skatalogować. Na pytanie jak im sie to udało odpowiadają: Kiedy widzimy chaos, organizujemy i katalogujemy. To leży w naszej naturze.
W tym momencie przypomniał mi się mój przyjaciel bibliotekarz, który w Empiku układa poprzestawiane mapy. A opowieści o Melvinie można wysłuchać tu.

Paluszek i główka...

2011-12-13T08:47:00.000+01:00

Z maila:

Witam serdecznie,
Najmocniej przepraszam, niestety zapomniałam napisać do Państwa z prośbą o przedłużenie terminu wypożyczenia książek. Moja siostra miała urodziny (10. 12), ja mam 15 grudnia i w związku z tym wyprawiałyśmy je razem i kompletnie mi z głowy wyleciało. Bardzo proszę o przedłużenie terminu wypożyczenia książek.

Bibliotekarka na dachu

2011-12-09T13:14:00.004+01:00

Dawno, dawno temu, a dokładnie w 1899 roku w Lockhart (Teksas) powstała biblioteka. Piękny budynek z czerwonej cegły przez lata służył mieszkańcom miasta, będąc świadkiem wielu wydarzeń kulturalnych.

Ale z czasem biblioteka zaczęła podupadać, powoli tracąc integracyjne dla lokalnej społeczności znaczenie. W 1989 roku dyrektorką biblioteki została RoseAleta Laurell, która postanowiła dostosować instytucje do zmieniających sie potrzeb mieszkańców miasteczka i wyjść im naprzeciw. Wspaniałe pomysły rozbiły się, jak niestety zazwyczaj w takich przypadkach bywa, o brak funduszy. Pani Laurell postanowiła zorganizować akcję, angażującą mieszkańców miasta, a mającą na celu zebranie pieniędzy. Sama jednak nie siedziała za biurkiem z założonymi rękoma. Postanowiła wspiąć się na dach prowadzonej przez siebie instytucji. Chciała tym sposobem zwrócić uwagę na problemy bibliotek z pozyskiwaniem środków na działalność. Z dachu zeszła po siedmiu dniach, a konto biblioteki zostało zasilone pokaźną sumą. O działalności Laurel powstała książka, a zainicjowana przez nią akcja dała początek kolejnym (akcja czytania Librarian on the Roof na dachu)

Wywiad z autorką książki można przeczytać tu
O akcji czytania na dachu tu

Moje hasło

2011-12-09T11:22:00.003+01:00

Jeszcze chyba się tak nie zdarzyło aby jakieś hasło wymyślone na Tydzień Bibliotek przypadło mi do gustu. Nie żebym sama odznaczała się w tym względzie szaloną kreatywnością - to raczej przyrodzona mi skłonność do krytyki zabiera głos. Hasło nieubłaganie zbliżającego się roku 2012 Biblioteka ciągle w grze zamieniam na Biblioteka ciągle wrze. Nie tylko dlatego, że chciałabym aby w bibliotekach ciągle coś się działo, a czytelnicy walili drzwiami i oknami. Po prostu skojarzenie Tygodnia Bibliotek z turniejem piłkarskim mi się nie podoba, a kulinarne jak najbardziej, wszak nie od dziś wiadomo oddanym czytelnikom tego bloga, że gotowanie to jedna z moich pasji. I jak widać nie tylko moja:

(więcej tu)

Fify 18+

2011-12-05T09:29:00.003+01:00

MG: Muszę Cię zabrać koniecznie do kina, koniecznie... Bo wynalazłem takie dwa tytuły, no musimy na to iść!
E: No, zawsze chętnie... A na co?
MG: Na Silent Hill i Resident Evil! W 3D! :D
E: O_o

Królowa Karo: Nie lubię jak pada... Cały szalik mam zapadany...
E: Nie ma takiego słowa, mów zapadnięty...

Królowa Karo: No, nie wiem co mam dać Michałowi na Gwiazdkę... Nie wiem... Może mu coś z gipsu ulepię... Jak myślisz co mu się spodoba? Co mu zrobić?
E: Może loda?
KK: Tak, loda, kurde! W waflu!
E: W waflu? A nie znam... A jak to jest? Jak sobie ręką pomagasz?
KK: Świnia!

M: Masz jakiś krem... Usta mi wyschły...
E: Masz...
M.: Nawet dobry, trochę smakuje jak Nivea... Jak byłem w podstawówce, to jedliśmy Niveę na lekcji, Ty też?
E: Nie, ja jestem z pokolenia które jadło klej biurowy...

E.: Pablo, a myślisz że my moglibyśmy wydać taki kalendarz z bibliotekarzami płci męskiej? No, wiesz taki jaki opisują na Pulowerku? Mógłbyś być misterem grudnia na przykład...
P.: No, wystąpiłbym w samej czapce św. Mikołaja...
E.: Nom, w czapce w miejscu strategicznym, tylko obawiam się że mogłoby zabraknąć czapki...

Q: W page rank masz 4...
E: Uhm, czy to znaczy że jestem sławna?
Q: Jakbyś miała 8 to Doda mogłaby ci buty czyścić, ale i tak jest nieźle...

Tytuł dnia

2011-12-01T10:32:00.004+01:00

Women: the Complete Guide
-The Science of Chocolate
-Logical Explanations for Strange Behavior
-Proper Anserws for All Her Questions

Ten tytuł nigdy nie powstał, ale niektórzy probują, w wyniku czego pojawiają się takie książki jak np. Dusza kobiety: przewodnik dla niego, czy Kobiety - nie musisz ich rozumieć - musisz je kochać. Poradnik dla każdego mężczyzny.

[ilustracja: demotywatory.pl]

Bogactwo

2011-12-01T10:22:00.003+01:00

"Kasa jest ważna, ale gromadzenie dóbr? Dobra to książki, ważne żeby było mnie na nie stać. "
S. Chutnik

Znak wodny

2011-11-29T18:59:00.004+01:00

Właśnie wróciłam z Wenecji. Nie była to podróż łatwa - umysł w gotowości, otwarty na oścież i nie pojmujący czasem podawanej mu strawy. Teraz syty, domagający się jeszcze - takich słów, metafor, opisów, jak tych zawartych w eseju Brodskiego. I takiego deseru jak weneckie wiersze poety. A cóż dostaje? Bardzo często fast food miłosnych dramatów, niedogotowane poradniki, niestrawne opowieści o cudzym życiu.

Pamiętam jeden dzień - dzień , kiedy musiałem już stąd wyjeżdżać po miesiącu samotnego pobytu; byłem właśnie po obiedzie w jakiejś małej trattorii w najodleglejszej części Fondamenta Nuove: ryba z rusztu, pół butelki wina. Z tym posiłkiem w żołądku ruszyłem w stronę miejsca mojego tymczasowego zamieszkania, aby zabrać bagaże i złapać vaporetto. Przeszedłem kilkaset metrów po Fondamenta Nuove, jako mały ruchomy punkcik w tej akwareli, i skręciłem w prawo przy szpitalu Giovanni e Paolo. Było ciepło, słonecznie, błękitnie - sama rozkosz. Obrócony tyłem do Fondamenta i San Michele, idąc tuż przy murze szpitala, niemal ocierając się oń lewym barkiem i mrużąc oczy w słońcu, poczułem nagle: jestem kotem. Kotem, który właśnie najadł się ryby. Gdyby ktoś w tym momencie zwrócił się do mnie, zamiauczałbym. Byłem absolutnie, zwierzęco szczęśliwy.

Hm, gdy ja wypiję pół butelki wina, też mi się czasem wydaje, że jestem kotem. A tak na poważnie... Macie takie momenty? Kiedy szczęście wypełnia was tak bardzo, że chce wam się śpiewać? I objąć cały świat? Ja mam i Wam z całego serca takich chwil życzę.

Wymyk

2011-11-28T12:15:00.006+01:00

Okazuje się, że można przedstawić ciekawą, trzymającą w napięciu historię w czasie krótszym niż niegdyś tradycyjne 90 minut. Ostatnio widziałam ponad dwugodzinny Babel, którym byłam znudzona do granic wytrzymałości, stąd też moje zachwyty nad filmem Wymyk. Okazuje się również, że można przedstawić filmowych bohaterów bez zadęcia, napuszenia i nadmiernego koloryzowania, a ich losy bez nieznośnego moralizatorstwa, puenty jedynie słusznej, dając widzowi pole do własnej interpretacji i odpowiedzi na wiele pytań, które przedstawiona w Wymyku historia wymusza. Ten szacunek do widza i nietraktowanie go jako idioty, któremu rozwiązanie trzeba podać jak na tacy, bardzo mi sie w tym filmie spodobała. A już absolutnie powalił na kolana Robert Więckiewicz (scena w klasie - wręcz oskarowa). Trochę w tym filmie klimatu z Placu Zbawiciela, czy Wesela - rodzinne uwikłania, nieprzecięte pępowiny, a przede wszystkim człowiek postawiony przed tragedią i żonglowanie motywem winy i kary. Pozycja obowiązkowa!

Sówka!

2011-11-27T10:54:00.000+01:00

MM

2011-11-25T19:03:00.004+01:00

Uwielbiam ją w Pół żartem, pół serio. Kocham za rolę w Niagarze i Proszę nie pukać - to tam można dostrzec jej aktorski kunszt. Płaczę razem z nią w Skłóconych z życiem. Wzruszam się, gdy czytam przeróżne wersje jej biografii. Nie wierzę w jej samobójczą śmierć. Wciąż czekam na obiecane w prezencie Fragmenty.
Wpadły mi w ręce wypisy z jej biografii. Ten fragment wtedy mnie rozbawił, dowodził jej dystansu do siebie i poczucia humoru. Teraz coś mnie w nim uderza - MM jako kobieta złożona z piersi i waginy niczym komórka do wynajęcia.

Dubler w jednym z jej filmów:
-Hej mała, może byśmy tak zrobili maleńką sztafetę?
MM: A co to takiego?
-Dymanko we trójkę... Ty, ja i mój przyjaciel...
MM: Jednocześnie?
-A dlaczego nie?
MM: Cóż, to by mnie zabiło.
-Od tego jeszcze nikt nie umarł.
MM: Owszem umarł. Tylko gazety piszą wtedy zgon z przyczyn naturalnych.

Zresztą mówiła sama: Wszyscy po prostu śmieją się ze mnie. Nie znoszę tego. Wielki cyc, wielka dupa, wielkie nic. Czy nie mogę być czymś innym? Boże, jak długo można być sexy?

Multiplikowana na wszelkie sposoby. Nie-aktorka. Symbol seksu.

Przyłapana!

2011-11-22T07:43:00.002+01:00

... na pracy :) Zdjęcie Piotra P. Inne, nie mniej udane zdjęcia, można zobaczyć na blogu (klik). Polecam!

W nawiązaniu do...

2011-11-18T19:23:00.003+01:00

Na jednym z moich ulubionych blogów autor poruszył temat patologii w codziennej bibliotekarskiej pracy. Ciekawy jest zarówno sam temat, jak i komentarze (tu). I nie byłabym sobą, gdybym nie dorzuciła czegoś od siebie. Mnie najbardziej irytuje argument mieszkania poza obrębem miasta lub konieczności długiego dojazdu, jako zwalniający z popołudniowych dyżurów. Przecież to nie jest tak, że w mieście to owszem komunikacja miejska a poza jego obrębem to już wóz drabiniasty! Kolejnym jest "życie rodzinne" mające usprawiedliwiać miganie się od popołudniówek i weekendowych dyżurów. No ludzie! Każdy ma jakieś życie rodzinne - w tej czy innej formie. Nawet ja mam! Szczątkowe, ale mam! Bardzo też nie lubię demotywacji. Doświadczeni bibliotekarze zniechęcają czasem do pracy - słyszysz że w tym miejscu niewiele można osiągnąć, że tu się już nic nie wydarzy, a próby wprowadzenia nowych rozwiązań napotykają na opór w postaci nieśmiertelnego zawsze tak było. Ja rozumiem, że stan zadowolenia z pracy nie jest czymś stałym, no ale jak ja mam pracować z zapałem, kiedy słyszę uciekaj stąd? Takie przykłady można mnożyć, niestety. Wchodzisz w pewną zastałą strukturę. Ktoś kiedyś czegoś nie dopilnował, na coś pozwolił, nie ustalił jasnych granic, wymagał niewiele. I ciągnie się to potem, jak jakaś choroba. Trzeba uważać. Bo z biegiem czasu można się tym zarazić.
Pozdrawiam z popołudniowego dyżuru. :)

Biblioteki nie biorą jeńców

2011-11-18T16:08:00.003+01:00

Ten durny tytuł nie jest moim wymysłem, ale pewnego polonisty, który opisał swoją przygodę w bibliotece, związaną z przetrzymaniem książki. Pisze on m.in:

Z wydziałowej książnicy wypożyczyłem "Autoportret z kanalią" Jacka Kaczmarskiego. Pozycja mało znana i co gorsza, trudno dostępna. (...) W całej Łodzi jest chyba tylko jeden egzemplarz. Przecież nikomu nie będzie bardziej potrzebny niż mnie, prawda?

Więcej: klik.

Kupiłam książkę...

2011-11-13T15:36:00.003+01:00

... i nawet ją przeczytałam!
A chodzi o książkę "Gustaw i Ja" Magdaleny Zawadzkiej.
Ta książka nie jest podglądaniem codzienności sławnej pary przez dziurkę od klucza, jest w pełni świadomym zaproszeniem do kawałka prywatności. I w czasach w których niewiele już pozostaje zakryte, a ludzie o trudnych sprawach powiadamiają w pierwszej kolejności znajomych na Facebook'u, niezwykle cenną jest dla mnie powściągliwość aktorki. Ta książka to przede wszystkim świadectwo miłości prawdziwej, rodzącej się w niełatwych warunkach i niełatwych czasach (wspomnienia z życia prywatnego poprzedzone są nakreśleniem przez autorkę krajobrazu społeczno-politycznego), ale też świadectwo oddania, wzajemnej życzliwości, wsparcia i pasji jaką dla obu postaci było i jest aktorstwo (opisy ról i ważnych spektakli, panorama życia artystycznego). Ta opowieść ma w sobie magnetyzm, urzekającą wprost prostotę i pozostawia po sobie wiarę w miłość do drugiego człowieka, naznaczoną szczerą chęcią bycia razem, a nie przymusem czy konwenansem. Polecam.

Jak trwoga to do... biblioteki!

2011-11-10T06:58:00.010+01:00

W weekend obejrzałam chyba wszystkie horrory z ostatnich kilku lat. Oglądanie w grupie takich filmów tylko troszeczkę zmniejsza ilość podskoków na kanapie przy nagłych zdarzeniach oraz wydawanych z siebie okrzyków (najczęściej: Aa!). Jednym z dzieł które dane mi było zobaczyć (nie, że nie lubię takich filmów, lubię - najczęściej te, gdzie jest jakiś wirus) było Amityville (wersja z 2005). Niewiarygodne ale film ten doczekał się aż ośmiu części. Generalnie schemat: rodzina wprowadza się do domu, zaczynają się dziać dziwne rzeczy, w końcu mężczyźnie odbija. Zrozpaczona kobieta po dwudziestu ośmiu dniach, wczesnym rankiem biegnie do biblioteki, by tam przeglądając mikrofilmy, odkryć prawdę o domu w którym zamieszkała. W drzwiach wita ją do bólu stereotypowa bibliotekarka, która powtarza, że biblioteka jest zamknięta i są jeszcze dwie (!) minuty do otwarcia. O ludzie! To ja bym się pod ziemię chyba zapadła jakbym coś takiego do czytelnika miała powiedzieć. Skoro już tam do diaska siedzę, to kwadrans, a tym bardziej dwie minuty niczego nie zmienią. Scena ta bardziej mnie ożywiła niż ta w której główny bohater biega z siekierą. Bo nic tak nie podnosi mi ciśnienia jak stereotypowe podejście do bibliotekarskiej profesji.

Odnowiona biblioteka w Ustroniu

2011-11-09T11:19:00.008+01:00

Piękna biblioteka w Ustroniu w obiektywie kuzyna Eugeniusza.

Na imię ma Gloooriaaa!

2011-11-06T09:54:00.007+01:00

Gloria Mundy (Goldie Hawn) jest bibliotekarką. Jej przyjaciółka -która za chwilę ma wyjść za mąż - przypominaGlorii, że była kiedyś cheerleaderką i ubierała dekolt a teraz, po rozwodzie, zamknęła się w bibliotece i do tego chodzi do kina sama. I że koniecznie musi sobie kogoś znaleźć. Pod wpływem sugestii przyjaciółki Gloria zabiera z drogi autostopowicza. To spotkanie będzie początkiem afery kryminalnej z udziałem Glorii i młodego porucznika (Chevy Chase). Główna bohaterka, mimo, że trochę naiwna, okazuje się dzielną kobietą, która - między innymi za sprawą bibliotecznego wózka ;) - poradziła sobie z bandziorami. Film Foul Play nie należy może do wybitnych dzieł światowej kinematografii, ale ogląda się go bardzo przyjemnie. Momentami zabawny (szczególnie w scenach z udziałem Dudley'a Moore'a), momentami zaskakujący, może być ciekawym doświadczeniem w porównaniu z obecnie produkowanymi filmami akcji.

Rozpacz wszystkożercy

2011-11-02T22:26:00.002+01:00

Taki tytuł nosi ostatni felieton Vargi w DF. Pisze on tam między innymi:

Jeszcze nigdy w historii dziejów oferta kulturalna nie była tak przerażająco wielka, nawet biadając nad upadkiem czytelnictwa, nie wolno nam zaprzeczyć, że liczba książek do przeczytania przewyższa możliwości najdłużej żyjącego człowieka. Nawet tych książek, które koniecznie trzeba, a przynajmniej warto przeczytać. Nijak nie da się przeczytać wszystkich interesujących nowości, o powrotach do dawnych lektur trudno marzyć, człowiek staje się ofiarą terroru nowości.

I kiedy po popołudniowym dyżurze wróciłam do domu i zasiadłam nad tym felietonem, to niemal zapłakałam rzewnie, bo tak teraz mam... Stosy książek się piętrzą, przyzwyczajenie pcha między regały, no a ja nie przyswajam! No, nie mogę! Nie mogę czytać! Nie wiem co wybrać! Co coś zacznę, to nie kończę! Odrzuca mnie! Nie skupiam się! I boję, że stracę czas na coś niegodnego, nie wartego nawet rzucenia jednym okiem! I nie kończę! I oddaję nieprzeczytane do biblioteki! Ja nieprzeczytane! Wyobrażacie sobie?! Koniec świata!

Książka atrybutem seksownej kobiety

2011-11-02T07:48:00.002+01:00

W Wysokich Obcasach wywiad z Betty Q. - liderką burleskowej grupy występującej m.in. z programem Książka:

Show Książka wymyśliłam, kiedy zobaczyłam krążący po internecie cytat "We need to make books cool again. If you go home with somebody and they don't have books, don't fuck them". W moim show książka staje się niezbędnym atrybutem seksownej kobiety.

Więcej na blogu - klik.

to miasto zmęczone jak ja

2011-11-02T07:36:00.008+01:00

fot. Eva Scriba

Spod prasy

2011-10-29T13:11:00.003+02:00

[Newsweek, 43/2011, s. 115]

Jedna z największych telekomunikacyjnych firm w Tajlandii – Dtac – zgromadziła wszystkich pracowników w kompleksie Chamchuri Square w Bangkoku, gdzie na 20 piętrach stworzyła największe biuro w kraju. Najbardziej spektakularnym miejscem budynku jest okrągła biblioteka, której ściany od podłogi po sufit wypełniają półki z książkami. Pracownicy mogą je czytać na podświetlanych diodami LED schodach albo na dywanikach tworzących mozaiki.

A przy okazji szukając informacji o tej bibliotece trafiłam na ślad sowy o imieniu Alojzy - klik.
Światowa sowa :)

Aha!

2011-10-27T09:53:00.002+02:00

Uwielbiam jego Niezwykłą podróż Pomponiusza Flatusa, a teraz jego samego za niniejszą wypowiedź:

Bardzo lubiłem biblioteki, z dwóch powodów: po pierwsze postrzegałem biblioteki jako miejsce, gdzie można znaleźć wiele rzeczy; tak naprawdę wiele więcej, niż się spodziewasz. A po drugie - dlatego, że w bibliotekach są bibliotekarki i bibliotekarze i wielokrotnie mogłem liczyć na ich pomoc. Wydaje mi się, że wielu rzeczy, do których potrzebowałem dokumentacji, nie napisałbym, gdyby nie pomoc bibliotekarzy (...). Bibliotekarze nie tylko przynosili mi książki, nie tylko pomagali mi przedrzeć się przez całą biblioteczną dżunglę, ale również w zimie podstawiali mi piecyk albo przed południem przynosili kawę z mlekiem. To jest coś, czego nie dostaniesz w Internecie.

W miejscu ustronnym

2011-10-27T09:39:00.003+02:00

Nie targam tam książek, czasopism zaczytanych, tylko tam się już nadających. Nie przebywam dłużej niż trzeba - być może dlatego, że ustęp wysoki i siadając i tak majtam nogami nad podłogą, co zbyt wygodne nie jest. Ale jeśli już mi się zdarzy zadumać to chyba powinnam zapoznać się z tą książką:

Jest jeszcze wersja elegancka, czyli jak zrobić origami z serwetek.

Sekret księgi z Kells

2011-10-23T21:53:00.006+02:00

Gdyby nie było ksiąg, cała wiedza przepadłaby na wieczność.
Ludzie muszą mieć księgi, po to żeby mieć nadzieję.

"Sekret księgi z Kells"
Niesamowita, przepiękna animacja, wciągająca opowieść, a do tego cudowna muzyka.

Bęben, bębenek

2011-10-23T14:15:00.005+02:00

Na film Alexeia Mizgireva zwróciłam uwagę, ponieważ główną bohaterką jest bibliotekarka. Katia być może nawet lubi swoją pracę, ale mimo, że biblioteka jest na prowincji (miałam wrażenie, że jestem w Polsce jakieś czterdzieści lat wstecz) i stanowi jedyną ostoję kultury, Katia nie cieszy się należną jej estymą. Być może dlatego, że nie sprawia miłego wrażenia - na jej twarzy maluje się wyraz bezbrzeżnego smutku, jakiegoś napięcia, wynikającego być może z niezbyt łatwego życia (warunki w jakich mieszka - mały pokój, łazienka na korytarzu, samotność). Dorabia do pensji wynosząc z biblioteki książki i sprzedając je pasażerom pociągu dalekobieżnego. W pewnym momencie poznaje mężczyznę i wydaje się, że odtąd tak jak w książkach, jej życie ulegnie zmianie. Film od tego momentu zaczyna przypominać szekspirowski dramat, co akurat bardzo lubię. To co należy zapisać na plus tego obrazu to na pewno niesamowite zdjęcia, kilka scen o powalającym emocjonalnym ładunku (konfrontacja dwóch kobiet - więcej nie zdradzę), ciekawe pokazanie współczesnej, prowincjonalnej Rosji oraz główna rola kobieca (wspaniała Natalya Negoda). Ale ta beznadzieja, smutek, melancholia, przebijające z tego filmu mogą być nie do zniesienia. We mnie osadziły się głęboko.

Tytuł dnia

2011-10-22T13:24:00.004+02:00

Książką dnia jest Wegańska bogini Kim Barnouin, Rory Freedman i to nie dlatego, że być może z większością zawartych tam porad żywieniowych się zgadzam. Otóż jest to polska wersja książki pod ciekawym tytułem Skinny Bitch. Ciekawa jest też ta różnica w okładkach. Mnie się bogini w ogóle nie kojarzy z pucułowatą dziewczyną w kucykach, no chyba że ma to być bogini obfitości.

Tłumaczce gratuluję fantazji, choć może ja nie znam aż tak dobrze angielskiego? W takim razie ta piosenka nabiera dla mnie zupełnie nowego znaczenia:

Polskie biblioteki ekonomiczne: wczoraj, dziś, jutro

2011-10-22T08:29:00.014+02:00

Biblioteka Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego zorganizowała po raz pierwszy - impulsem było 65-lecie działalności - konferencję pod hasłem Polskie biblioteki ekonomiczne: wczoraj, dziś, jutro.

Nie jestem jakąś wielką fanką konferencji, nie uprawiam namiętnie turystyki konferencyjnej, a więc nie mam zbyt dużego porównania, ale jeśli wszystkie konferencje branżowe są tak doskonale zorganizowane, ciekawe i inspirujące jak ta, to chyba jednak miłośniczką konferencji się stanę. Począwszy od noclegu w miejscu oddalonym o przysłowiowy rzut beretem od miejsca obrad, a skończywszy na doborze tematów i prelegnetów, widać było dbałość i wysiłek organizatorów, by uczestnicy konferencji rzeczywiście byli zadowoleni, co w przypadku moim i towarzyszącego mi kolegi po fachu, udało się osiągnąć. Zróżnicowanie wiekowe prelegentów, a tym samym różnorodność ich doświadczeń, pozwoliło na niezwykle ożywioną wymianę myśli, dyskusje, które gdyby nie ograniczenie czasowe, mogłyby trwać w nieskończoność, a które przeniosły się potem poza miejsce obrad przyjmując formę bardziej nieoficjalnych dysput. Widać było, że wśrod organizatorów panuje niezwykła serdeczność, co udzieliło się uczestnikom. Nie będę w tym miejscu omawiać wszystkich referatów (wkrótce zostaną one w różnej formie opublikowane), powiem tylko, że było rzeczywiście ciekawie i że chętnie wrócę do Szczecina.

Zasłyszane (na konferencji)

2011-10-22T08:22:00.005+02:00

Jedna z uczestniczek konferencji - zajmująca się zbiorami specjalnymi - opowiadała jak trafiła jej się okazja odkupienia nieznanych dotąd fotografii Jana Kasprowicza. Aby znaleźć sponsora na zakup tych zdjęć, postanowiła dać ogłoszenie do gazety, z nadzieją że jakiś się znajdzie. Tyle tylko, że dziennikarce coś się pomieszało i w gazecie pojawił się wywiad w którym rzeczona pasjonatka zbiorów specjalnych opowiada o odnalezieniu zdjęć... Jana Kazimierza. Dzień po ukazaniu się artykułu zadzwonił dyrektor placówki - pani cała w strachu, że teraz będzie musiała tłumaczyć się z błędu dziennikarki - i wykrzyczał do słuchawki, że zdjęcia chce kupić Polska Akademia Nauk...

Gdyby Państwo gdzieś natrafili, chętnie odkupię zdjęcia Kazimierza Wielkiego. Cena nie gra roli... ;))

Szczecin

2011-10-21T20:30:00.018+02:00

fot. Eva Scriba

...

2011-10-19T08:10:00.002+02:00

Odwracam klosz lampy. Przez lato odwróconej, oświetlającej ciepłą smugą ścianę i sufit. Z klosza wypadają z cichym szelestem martwe ćmy. Myślę: jesień. Nie myślę: śmierć.

Baby są jakieś inne

2011-10-17T06:11:00.002+02:00

Cenię u Koterskiego konsekwencję w robieniu filmów i sprawne posługiwanie się krzywym zwierciadłem w ukazywaniu człowieczych przywar. Jego nowy obraz w niczym nie ustępuje poprzednim - w moim odczuciu jest nawet momentami lepszy niż Dzień Świra - ale zwiodą się ci, którzy wybiorą się na ten film skuszeni cyckami z plakatu lub też miłośnicy dresu jako stroju wyjściowego. Humor w tym filmie momentami rubaszny, momentami wręcz kloaczny jest tylko woalką skrywającą ludzkie fobie i lęki - można zarzucać Koterskiemu płytki dowcip, ale pod tą warstwą kryje się prawda o naturze kobiet i mężczyzn, bo wbrew tytułowi jest to tak samo film o babach jak i facetach. I mam takie wrażenie, że ci którzy krytykują ten film bardzo źle znoszą prawdę właśnie. Wszak nikt nie lubi, kiedy na światło dzienne wyciąga się ukryte niepokoje. Krytycy zarzucają mu rozwlekłość i chętnie skróciliby ten film do etiudy - fakt tempo nie jest linearne, wyrównane, ale to tak jak w podróży - czasem się jedzie wolniej, czasem przyspiesza - ale nie wpływa to na odbiór obrazu. Warto zobaczyć nowy film Koterskiego, bo to bardzo sprawnie zrobiony i ciekawy przykład nieco oryginalnego filmu drogi, będący trochę powiastką filozoficzną z mocnymi elementami humorystycznymi, a trochę dramatem, w którym genialnie wręcz zagrał Robert Więckiewicz.

Hurts bolało

2011-10-10T08:40:00.003+02:00

Duży minus dla organizatorów wczorajszego koncertu Hurts w Poznaniu. Za brak telebimu, zbyt niską scenę powodującą, że nawet przy znacznej bliskości sceny niewiele było widać (szczególnie, gdy gadżeciarze nagrywali fragmenty koncertu na komórki) oraz fatalne nagłośnienie. A do tego zbyt duże przerwy między suportującymi zespołami oraz przedskoczkiem a główną gwiazdą. Co do gwiazdy zaś - rzeczywiście panowie gwiazdorzyli aż miło, a raczej niemiło. Gesty ściągnięte z Depeche Mode (trzymanie mikrofonu przez wokalistę, poruszanie się po scenie, ruchy rąk), prośby do fanów o wydawanie z siebie przeróżnych okrzyków - przy okazji uświadomiłam sobie, że nie jestem grupą docelową tych panów - już nie umiem wydawać z siebie tak wysokich dźwięków, spowodowały, że nie był ten koncert jakimś szczególnym dla mnie przeżyciem. To, co zapamiętam, to księżyc zaglądający przez dach hali, którego światło mieszało się z tym płynącym ze sceny, dając ciekawy efekt, cień wokalisty rzucany na ścianę i uczucie smutku przy fragmentach granych przez kwartet smyczkowy. Raczej ulotne momenty, impresje, pozostawiające uczucie niedosytu. Raczej nie wybiorę się ponownie na koncert zespołu Hurts. Dużo większą przyjemność sprawiło mi przesłuchanie ich płyty w domu, niż występ w hali Międzynarodowych Targów Poznańskich.

Taniec czarownic

2011-10-09T13:11:00.003+02:00

To jedna z takich książek, po której przeczytaniu żałuje się że dobiegła końca i człowiek bezskutecznie próbuje znaleźć jakiś tytuł, który choć w niewielkim stopniu jest spokrewniony z właśnie zakończoną powieścią, by jeszcze raz móc się przenieść do podobnego świata. Taniec czarownic Jessicy Gregson to powieść o węgierskiej wiosce, skąd mężczyźni wraz z początkiem pierwszej wojny światowej wyruszają na front. Kobiety zostają same i na nowo układają stosunki między sobą, nierzadko wolne od nadbagażu w postaci bijącego męża. Stają się swobodne, niczym nie skrępowane, wzajemna niechęć ustępuje miejsca sympatii i chęci pomocy. Ten zrekonstruowany świat ulega zachwianiu, gdy w wiosce pojawiają się włoscy jeńcy, ale już prawdziwą katastrofą staje się powrót mężczyzn z wojny. Z pomocą kobietom, które nie chcą powrotu do dawnych relacji, przychodzi znachorka Sari i jej ciotka Judit. Kobiety wchodzą na ścieżkę zbrodni...
Taniec czarownic to niezwykle zajmująca powieść, napisana prostym językiem, ale oddającym przemianę bohaterek, meandry pojawiających się uczuć, a nade wszystko klimat wioski w której żyje główna bohaterka. Proszę nie zrażać się nieco kiczowatą okładką - po tę książkę naprawdę warto sięgnąć.

Torebka dla rasowej bibliotekarki

2011-09-30T21:00:00.003+02:00

... czyli dla mnie rzecz jasna. Trochę droga, ale cóż jeśli się chce być trendi, to trzeba... przestać jeść. No, ewentualnie zamieszczę tu numer konta i zdjęcia moich torebek obecnych, z nadzieją że ich opłakany stan wzruszy czyjąś kieszeń albo numer telefonu do Bossa aby go o podwyżkę molestować. Wiem, wiem próżność przeze mnie przemawia, są większe problemy, ale kurczę, cudna jest...

[takie odjazdowe torebki na www.alefajnatorebka.pl]

Pisarz, który nienawidził kobiet

2011-09-29T08:38:00.005+02:00

Polski tytuł książki Johna Leake'a wydaje mi się być niezbyt fortunnym zabiegiem, bo automatycznie kojarzy się z pierwszym tomem trylogii Millennium Stiega Larssona, a przecież jest od niej lepsza! Tak! Ośmielam się powiedzieć, że król jest nagi. Pisarz, który nienawidził kobiet łączy reporterską relację, udokumentowaną źródłowo, z iście powieściowymi dialogami i opisami, tworząc absolutnie wciągającą ramę na której autor kreśli portret psychopatycznego mordercy, który dzięki swym literackim zdolnościom staje się celebrytą i dzięki poparciu wielu wpływowych osób unika dożywotniego więzienia. Na wolności nadal pisze, bryluje w towarzystwie ale i nie zaprzestaje swego morderczego procederu. Będąc dziennikarzem jednej z lokalnych gazet, pisze o półświatku, jednocześnie dokonując wielu zbrodni na kobietach trudniących się prostytucją. Zbrodnie popełnia nie tylko na terenie Austrii, ale i Czech oraz Stanów Zjednoczonych. Wysiłek policji z tych krajów, by odnaleźć mordercę i skonstruować jego profil, stanowią niezwykle trzymający w napięciu wątek. Mimo, iż można się spodziewać jakie będzie zakończenie losów Jacka Unterwegera, a przebieg jego życia wydawca przedstawił na okładce książki, to w niczym nie przeszkadza by z zapartym tchem, uczuciem niedowierzania, niewiary w aż taką naiwność wymiaru sprawiedliwości, ale i refleksją nad źródłem zła, pochłonąć tę książkę.

Historia jednej piosenki

2011-09-28T10:03:00.004+02:00

Nie pamiętam kiedy usłyszałam ja po raz pierwszy. Mogło się to wydarzyć 20 lat temu. Mogłam ją usłyszeć w radiowej Trójce albo odtworzyć na jakimś gramofonie (zwanym w domu adapterem) z dźwiękowej pocztówki. Piosenkę House of the Rising Sun w wykonaniu The Animals. Żałosna znajomość języka angielskiego, połączona z emocjonalnym ładunkiem tejże pieśni, kazała młodej adeptce muzyki rozrywkowej przypuszczać, że utwór opowiada historię chłopców z poprawczaka, którzy nie mieli łatwego życia w swoich rodzinach. I mimo pogłębiania znajomości języka obcego, odsłuchania tego utworu niezliczoną ilość razy, ta właśnie interpretacja na lata zapadła w mej pamięci. Jakież było moje zdziwienie, gdy okazało się, że po pierwsze The Animals śpiewają o mężczyźnie, który najlepsze chwile swego życia zmarnował (?) w domu uciech. Po drugie zaś była to piosenka wykonywana przez kobiety (pomijam bardzo wczesne nagrania) i o losie kobiety upadłej opowiadająca. Niestety najbardziej rozpowszechnioną wersją jest ta męska. Trudno się zresztą oprzeć tej interpretacji zespołu Burdona, za sprawą hipnotycznej gitary - chyba każdy kto próbował uczyć się gry na tym instrumencie zaczynał od słynnego wstępu do House of the Rising Sun (ja i owszem). Wersja kobieca, która najbardziej przypadła mi do gustu, to ta w wykonaniu Joan Baez:

My precious

2011-09-22T08:30:00.002+02:00

[źródło, przesłane przez Q.]

Zasnąć w czytelni

2011-09-22T08:02:00.005+02:00

Nigdy mi się nie zdarzyło. W kinie owszem, dwukrotnie nawet, na wykładach - klasyka, ale w czytelni nigdy. Nawet w tej, gdzie czas się zatrzymał a mam na myśli czytelnię pewnej szacownej instytucji, z której to korzystałam pisząc pracę magisterską. Bibliotekarką była tam pewna starsza pani, która nosiła fartuch i buty przypominające ortopedyczne. Potrafiła cały dzień przesiedzieć nad książką i wycierać ślady ołówka pozostawione przez studentów. Oczywiście zawsze upominała przy wypożyczeniach, aby nie niszczyć książek. Katalog rzecz jasna kartkowy (dawno tam nie byłam, więc może zaszły w tym zakresie jakieś zmiany) i maszyny do pisania, by ten katalog uzupełniać. Zawsze panował tam półmrok i chłód. Nad stołami do pracy smętnie zwieszały się metalowe lampy tak jak całe wyposażenie, no może poza regałami na korby, rodem z PRL-u. Krzesła niewygodne, nie tak jak w bibliotece Klubu Sportowego, którą opisał w swoim doskonałym kryminale Raymond Chandler:
Wkroczyłem do czytelni. Za szklanymi szybami półek stały w szeregach książki, na długim stole pośrodku sali leżały magazyny i czasopisma, a ze ściany, z podświetlanego portretu patrzył na swoje dzieło twórca i zarazem fundator klubu. Na pierwszy rzut oka można by dojść do wniosku, że czytelnia w głównej mierze przeznaczona jest do spania. Sposób w jaki poustawiano regały z książkami, sprawił, że powstała spora liczba małych, przytulnych pomieszczeń. W tych swoistych alkowach stały skórzane fotele w wysokimi oparciami, niewiarygodnie obszerne i z pewnością niebywale wygodne. Część z nich okupowali szacowni członkowie klubu (...), z pociętych żyłkami nosów wydobywało się delikatne chrapanie.

Tytuł dnia

2011-09-22T07:45:00.004+02:00

Fryzury intymne. Ilustrowany przewodnik dla odważnych, której autorem jest amerykański fryzjer i prezenter telewizyjny (cóż, widać każdy kraj ma swojego Krzysztofa Ibisza) wzbudził we mnie w pierwszym odruchu uśmiech politowania i myśl no, proszę nawet o tym można napisać książkę... Ale potem zaciekawiło mnie skąd ten podtytuł tzn. dlaczego dla odważnych? Czy trzeba wykazać się nie lada odwagą by samodzielnie operować przy swych narządach jakby nie było intymnych maszynką do golenia, nożyczkami i nie wiadomo czym jeszcze? Zastanawia mnie też, czy prezentowane fryzury są w wersjach damskich i męskich? Jak tylko się dowiem tj. dopadnę książkę na półce w księgarni lub bibliotece, nie omieszkam donieść. A na razie idę przystrzyc swoją kędzierzawkę mięciuchną. Też chcę być trendy, a co? ;)

[Określenie kędzierzawka mięciuchna pochodzi z listu Bolesława Leśmiana do jego kochanki Dory Lebenthal]

Bibliotekarka cynamonowa

2011-09-21T13:55:00.005+02:00

Była wysoką, postawną brunetką, o wielkich oczach i nieprzeciętnej inteligencji. W 1933 roku poznała Brunona Schulza. Była młodsza od niego o piętnaście lat, ale nad wyraz dojrzała. Józefina Szelińska. Pochodziła z rodziny żydowskiej, we Lwowie - tętniącym życiem ośrodku dokąd zjeżdżali artyści, ukończyła polonistykę i została nauczycielką. Schulz uczył w tej samej szkole rysunku i poprosił ją o namalowanie portretu. Uczniowie wspominają ją jako nadzwyczajną osobę, erudytkę. Wyjechała do Warszawy, ale kontakty z pisarzem utrzymywała nadal, mało tego mimo wszelkich przeszkód planowali małżeństwo. Nazywał ją Juną. W 1937 roku narzeczeństwo zostało zerwane, a Szelińska próbowała popełnić samobójstwo. Zażyła dawkę środków nasennych, ale w ostatniej chwili wezwała pomoc i zdołano ją odratować w szpitalu. Pisarz spędził wiele nocy przy jej łóżku. Podczas okupacji pracowała w tajnym nauczaniu, a po wojnie wyjechała do Gdańska, gdzie w 1952 rozpoczęła pracę w Bibliotece Głównej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, przyczyniając się do jej rozwoju. W pracy była dokładna, wymagająca, ale miała też poczucie humoru- jak wspominają jej pracownice. Kierowała biblioteką do 1968 roku, a potem pracowała w Oddziale Informacji tejże biblioteki. Zrezygnowała ze stanowiska kierowniczego, zmuszona do tego przez ówczesne władze (żydowskie pochodzenie).
W 1991 roku podjęła drugą próbę samobójczą - tym razem skuteczną. Na nagrobku napis: "Twórca i dyrektor Biblioteki Głównej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku".
Schulz stał się w jej życiu enigmą - unikała rozmów na jego temat, nie chciała by pisano o niej w książkach dotyczących pisarza. Nie przyznała się nawet do przetłumaczenia pierwszego w Polsce wydania Procesu Kafki, a tłumaczenie do dziś przypisywane jest Schulzowi. Dlaczego zepchnęła swoją postać w cień i nie chciała by wiązano ją ze znanym artystą? Być może odpowiedź na to pytania znajdzie się w zapowiadanej książce Agaty Tuszyńskiej o życiu Józefiny Szelińskiej.

Zmiana kodu... trójka z przodu

2011-09-12T11:57:00.002+02:00

Stało się. Przekroczyłam Rubikon. Magiczne trzydzieści wiosen życia. Dziwne uczucie, chociaż nie zamieniłabym się z nikim, ani na liczbę lat, ani na życia. A to chyba dobrze. Przeczytałam, że osoba urodzone tego dnia:
"Mądry to człowiek, wyróżniający się swą wyższością umysłową nad innymi. Usposobiony krytycznie, zamiłowany jest we wszelkich studiach. Lubi lekturę wszelkiego rodzaju i jest składnicą wiadomości. Poważny, zastanawiający się jest zdolnym myślicielem. " Ot, cała ja.

Chcieć cudzym chceniem

2011-09-06T20:10:00.004+02:00

Znacie to uczucie, kiedy mimo wszelkich sprzyjających warunków, by osiągnąć to, czego zawsze pragnęliście albo by robić to, co zawsze robić chcieliście, nie podejmujecie żadnej aktywności? Zawsze uważałam, że na przeszkodzie napisania wspaniałej powieści stoi w moim przypadku brak biurka. Kiedy przez jakiś czas miałam szerokie, wspaniałe biurko, ustawione pod oknem dla lepszego światła, najczęściej się przy nim rysowałam, malowałam się, a nawet jadłam, ale nigdy nie pisałam. Potem na przeszkodzie stanął brak odpowiedniego sprzętu - nowego, sprawnego, komputera. Teraz mam piękny, lśniący laptop, mrugający do mnie jasnym okiem odpowiednio dużego ekranu. I co? Też nici z tego. W sierpniowym numerze Charakterów opisane jest zjawisko chcenia cudzym chceniem. W takich, jak opisany przeze mnie, przypadkach należy zadać sobie pytanie KTO tak naprawdę tego chce? Ponieważ często dochodzi do zjawiska fałszywego ja. Kiedy dziecko nie jest do końca akceptowane przez rodziców i bliskich, nieświadomie uczy się zachowywać w ten sposób by dostarczyć uczucia akceptacji, bycia chcianym i dostrzeganym. Nie jest istotne kim dziecko jest, najważniejsze staje się to, jakie powinno być. Za swoje pragnienia uznaje pragnienia tych, na których akceptacji mu zależy. Takie cudze chcenia nie karmią, mimo że wiążą się z gratyfikacją w postaci zadowolenia bliskich. Mechanizm ten warunkuje często postępowanie w życiu dorosłym, a objawia się poczuciem pustki, nijakości. To, co robimy pod wpływem cudzego pragnienia, często nie przynosi spodziewanych rezultatów. Kiedyś był taki zwyczaj, że jak dziecko kończyło rok, to stawiano przed nim przedmioty mające symbolizować różne zajęcia, którymi jak wierzono dziecko będzie parać się w przyszłości. Oczywiście nie chwyciłam za pieniądze, niestety, a za długopis. "Będzie pisarką!" - wykrzyknęli zgodnie moi rodzice. Tylko czy JA tego chcę?

od Gretkowskiej do Tokarczuk

2011-09-06T07:55:00.003+02:00

Na studiach zaczytywałam się Gretkowską. Gęsta jak węgierski gulasz proza, pełna sensualnych porównań, słów z których skapywał niczym z palącej się świecy erotyzm, bardzo mi odpowiadała. Kiedy jednak spróbowałam zmierzyć się z jej najnowszą powieścią "Trans", czułam się jakbym po latach noszenia szpilek, znów włożyła glany. Niewygodnie, nieadekwatnie. Może proza Gretkowskiej to proza inicjacji, dobry towarzysz do poznawania własnej cielesności i seksualności, lekcji męskości i kobiecości, może za sprawą tego w jaki sposób pisze można zmierzyć się z samą sobą i nazwać to co ukryte i nienazwane? Dziś wiem, że nie wrócę do jej pisania, nie jest już dla mnie. Może to upływ czasu, ale szukam w prozie czegoś innego, innych doznań, mniej cielesnych. Język to nie pieśń ciała, ale łkanie duszy, melodia składająca się ze starannie dobranych akordów. Dziś zaczytuję się w książkach Tokarczuk. To proza wymagająca, gdzie każdy akapit jest przystankiem, a jednocześnie drogą. I jest to - przejście od jednej pisarki do drugiej - jedyny przejaw upływu czasu, z którego się cieszę.

Krajobraz z wilgą i ludzie

2011-09-04T20:52:00.004+02:00

Co może zrobić mężczyzna by pozbyć się kobiety i mieć święty spokój? No, może ją udusić i w wannie zasypać jej ciało wapnem (to podobno przepis na zbrodnię niemal doskonałą). Może też jej założyć w jej osobistym komputerze telewizję internetową. Wtedy kobieta (znaczy ja) znika na kilka godzin wciągnięta przez TVP Kulturę i TVP Historia. Nie może się też doczekać, kiedy będzie mogła wreszcie obejrzeć sobie teatr TV. No, ale zanim to, kobieta obejrzała koncert zespołu Plateau, który to zespół w marcu nagrał płytę z nowymi aranżacjami piosenek Marka Grechuty. I o ile aranżacje te na plus zaskakują i myślę że płyta jest warta uwagi, to występ na wspomnianym koncercie Muńka Staszczyka przyprawił mnie o dzikie wrzaski (no, i nici z wymarzonego spokoju). Jako, że jest to moja ulubiona piosenka Grechuty, nie mogłam znieść tego, że wykonujący ten utwór zapomniał wielu partii tekstu, pomylił tekst w kilku miejscach i śpiewał ten wyjątkowy utwór z manierą knajpianą. Było to szczególnie nie na miejscu, bo na widowni siedziała wdowa po piosenkarzu, któremu dedykowany był koncert. Wstyd, Muniek, wstyd! A oto oryginał:

W tej okolicy jest zbyt uroczyście
Jaskółki kreślą nad wodami freski
W dzbanie jeziora drzemie chłód niebieski
A usta milczą to, co widzą oczy
Światło szeleści, zmawiają się liście
Na baśń, co lasem jak niedźwiedź się toczy.
Gdzie jest ta miłość chodząca bezkarnie?
W ubiorze błazna, ptaka i anioła
Ona spod ziemi niebieskie latarnie
Tańczącą stopą pod sad nas przywoła
Ludzie wieczorem siedząc pod jabłonią
Będą się modlić i zabijać o nią.
Im się sprzedaje święcone obrazki
I wodą w górze ucisza się w nich
Grają organy i z twarzy im maski
Zrywa idący po przez popiół mnich
A w tedy widać, że święci i oni
Smucą się w cieniu tej samej jabłoni.
Do tych ludzi starczy zejść z pagórka
Zaklaskać w dłonie i wyciągnąć z mroku
Skrzypce gdzie śpiewka stroszy siwe piórka
A staną w tańcu, choć by na obłoku
I przyszło im krzesać oberka
I z piekła wezmą tancerkę jeśli ich urzekła
Tak tu będzie jak bywa po burzy
Kiedy wystarczy ręką trącić gałąź
A by czuć jeszcze fosfór błyskawicy
Tego obrazu flet już nie powtórzy
Przed nami stoi miska soczewicy
Bo się ci ludzie urodzili w tańcu
I tylko czasem poprzez skrzydła brzenic
Chodzą się modlić do gwiazd na różańcu
Albo oparci plecami o sad
Szukają w sobie kocią trwogą źrenic
Ziemi, przez, który biegnie mirry ślad.
W tedy się nagle mój kraj komuś przyśni
Z chłopcem pod lasem i z koniem u studni
Spłoszona gałąź ucieknie od liści
Ptak zawoła przez sen leśne echo
Wieczorna zorza odchodząc zadudni
I nocne gniazdo uwije pod strzechą.
Pogasły lampy, tylko noc majowa
Uczy się pieśni miłosnych na flecie
Urywa, słucha i znowu od nowa
Flet nawołuje z drzemiących osiczyn
Rzekę, o której tylko tyle wiecie
Że jest z zieleni i mówi o niczym.

Bezpłatne szkolenia

2011-09-02T12:57:00.002+02:00

Są jeszcze miejsca na bezpłatne szkolenia organizowane przez Wyższą Szkołę Bankową w Poznaniu. Szkolenia będą odbywały się w październiku, listopadzie i grudniu. Zapisałam się na jeden z modułów, z nadzieją że przyda mi się w pracy zawodowej. Więcej informacji tu.

O północy w Paryżu

2011-09-01T07:58:00.003+02:00

Zanim seans zapowiadanego na najbardziej kasowy hit Allena się zaczął, do łez rozbawiły mnie zwiastuny nowego filmu Koterskiego. Chociaż to ten typ humoru, który można uznać za wulgarny, to jednak pójdę do kina. Ale do rzeczy...
O północy w Paryżu jest filmem nostalgicznym. Reżyser bazuje w nim na powszechnym pragnieniu podróżowania w czasie a kasowość tego obrazu bierze się zapewne z dość szczegółowo zaprojektowanej scenerii i kostiumów, ukazujących magiczne miasto w latach 20. To film, który mogę nazwać uroczym. I chyba nic ponadto. Lekkie żarty i ciekawa opowieść to na pewno. Denerwowała mnie maniera aktora odtwarzającego główną rolę - zachowywał się i mówił jak Allen, był młodym Allenem. Może to celowy zabieg, ale przez to główny bohater w ogóle mnie do siebie nie przekonał (marynarka w kratę rodem z lat 70. - koszmar!).
To dobry film by na chwilę zapomnieć o otaczającym świecie, ale gdybym miała wydać pieniądze na cały bilet w multipleksie (korzystam z promocji sieci tel. komórkowej oferującej dwa bilety w cenie jednego), to raczej bym się zawahała. Dużo bardziej podobał mi się Co nas kręci, co nas podnieca, zaś O północy w Paryżu wkładam do tej samej szuflady, co Vicky, Christina, Barcelona. To szuflada z napisem nie obejrzę ich po raz drugi.

Konkurs

2011-08-29T12:25:00.002+02:00

Niewiele się zastanawiając wysłałam swoje zdjęcie na konkurs SBP. Zdjęcie szału nie robi, ale uważam, że jest przyzwoite. Będzie mi bardzo miło, jeśli się komuś spodoba i odda głos.

nature

2011-08-28T18:49:00.004+02:00

fot. Eva Scriba

Czas w las

2011-08-25T08:34:00.002+02:00

Dziwne czasy nastały, że ludzi namawiać trzeba aby się udali do lasu. A do marketów chodzą, nawet nie zachęcani gazetkami reklamowymi. Nie będę tu biadolić nad kondycją współczesnego człowieka, niech się tym zajmują specjaliści, dziwię się jedynie i prezentuję reklamę, kiepską zresztą, namawiającą do wizyt w lesie. Jest też strona internetowa, gdzie można znaleźć obiekty położone mniej lub bliżej natury w danym regionie.

Książki, które prowadzą nas przez życie

2011-08-23T10:52:00.002+02:00

Wczoraj w Trójce w ramach cyklu Instrukcja obsługi człowieka Grażyna Dobroń rozmawiała z niezależnym doradcą książki. Audycja do przesłuchania za pośrednictwem trójkowej strony (klik).

Strategie obsługi (z przymrużeniem oka)

2011-08-20T13:20:00.003+02:00

Duże obiekty handlowe na dobre zagościły w naszym krajobrazie, choć zachłyśnięcie miejscem, w którym można kupić wszystko nieco zelżało. Hipermarket to świat równoległy. Nie działają tam zasady logiki, a i grawitacja też szwankuje – wózki zawsze skręcają, mimo, że człowiek wkłada dużo wysiłku, by prowadzić je prosto. A może chodzi o to, by od razu nie udawać się prosto do kasy a okrążyć regały kilka razy i przy okazji wrzucić do wózka zakupowego kilka niepotrzebnych rzeczy? Mniemam, że to właśnie jedna z tych zagrywek, mających skłonić do kupienia większej ilości, niż człowiek rzeczywiście potrzebuje. Tak jak ustawianie pieczywa na końcu sklepu, najdroższych towarów na wysokości oczu i ustalanie promocyjnych cen, które są tak naprawdę zwyczajowymi dla danego produktu. Nie mam nic przeciwko hipermarketom i galeriom handlowym, nawet jeśli stają się miejscem spędzania wolnego czasu. Tylko, że zachowania z placówek rynkowych coraz częściej przenoszone są na biblioteki. Ma być szybko, na już, na teraz, gotowe. I wpisują potem w katalog temat pracy licencjackiej i komunikują, że nic nie znaleźli. Proszą o reklamówkę (czy to wstyd w dzisiejszych czasach nieść książkę pod pachą?), możliwość zapłacenia kartą. Dziwią się, że przy wolnym dostępie nie dostają książek do ręki. A ty znoś to cierpliwie i z uśmiechem, i przestrzegaj reguł dobrego wychowania. Obsługując czytelnika należy wykazać się kulturą osobistą – to oczywiste - np. poprzez częste używanie zwrotu proszę. Dla przykładu: Proszę wyjść! Proszę nie przeszkadzać! Proszę mnie nie denerwować!

Zwroty grzecznościowe powinny być zespolone z gestami i mimiką. Biorąc to pod uwagę można przyjąć wobec czytelnika określoną strategię. I tak: Jeśli wybierzemy opcję Śpiąca królewna wówczas trwamy w jednym i tym samym miejscu. Ziewamy, i pokazujemy światu znudzoną minę. Nie reagujemy na pojawienie się czytelnika. Można zareagować tylko na pytanie postawione wprost wzdychając znacząco. Wzrokiem wodzimy po regałach z książkami, omijając znajdujących się w bibliotece czytelników. Tworzymy istną oazę spokoju. Zbliżoną taktyką jest ta na Królową lodu. Twarz nie wyraża żadnych emocji i uczuć. Należy sprawiać wrażenie pełnej koncentracji na pracy, nawet jeśli jest to przeglądanie Pulowerka/Pudelka (niepotrzebne skreślić). Czytelników traktować należy z wyższością wyglądającą na pogardę. To Królowa Śniegu łaskawie kieruje rozmową i zadaje pytania. Najmroczniejszą strategią jest ta na Czarownicę. Rzucamy czego, zamiast w czym mogę pomóc, dając do zrozumienia że nie potrzebujemy w tym miejscu czytelników. Przydatny zwrot to nikt pana nie zmusza do przychodzenia tutaj. Możemy wybrać również opcję na Sierotkę Marysię. Wówczas przydatna będzie niekompetencja i poczucie zagubienia. W obsłudze czytelnika należy zapoznać się z podstawowymi i najprostszymi czynnościami. Przydatne będą zwroty nie wiem, nie znam się na tym. Przedstawione taktyki służą identyfikacji obsługującego czytelników bibliotekarza. Pozwalają na uniknięcie sytuacji w której czytelnik nie pamięta przez kogo był obsługiwany, opowiadając Ktoś za ladą, Jakaś babeczka lub Jakiś pracownik. Przydaje się to szczególnie w kwestiach spornych. I już się robi trochę jak w sklepie, może nie hipermarkecie, ale bardziej jak w placówce Społem, gdzie królują nadal poliestrowe fartuchy i prywatne rozmowy kasjerek.Tylko trochę mniej mi się robi do śmiechu, gdy w odwiedzanej bibliotece czuję niekiedy jeszcze zimny oddech Królowej Śniegu.

Google zgwałciło nam mózgi

2011-08-18T12:43:00.003+02:00

F. oddała mi wszystkie gromadzone przez siebie numery Tygodnika Powszechnego [abstrahując od moich religijnych przekonań, a raczej ich braku, TP jest jedynym wartym uwagi tygodnikiem, wobec zeszmacenia się i ztabloidowania pozostałych]. W numerze sierpniowym (z ubiegłego roku) znalazłam ciekawy artykuł Jacka Dukaja "Za długie, nie przeczytam", dostępny również w sieci. Być może już o nim pisałam, ale jak się prowadzi blog przez trzy lata, to można się pogubić...

Na ucho

2011-08-18T08:25:00.004+02:00

Kiedyś często zaczynałyśmy z Sis. dzień od tej piosenki. Nierzadko towarzyszyły jej radosne podrygi, nastrajające - mimo smutnego tekstu - pozytywnie na cały dzień :)

Sport to zdrowie

2011-08-16T21:47:00.002+02:00

...zatem szukam w jednym z bardziej znanych sklepów ze sprzętem sportowym kijków do nordic walking. I co znajduję? Kije do marszu nordyckiego! Może się czepiam, ale jest to dla mnie tak samo beznadziejne określenie jak zwis męski. No, chyba że dodają do tego sprzętu wysokiego blondyna - o niebieskich oczach i smukłym ciele - w roli instruktora. Wiem, wiem... kalki z angielskiego, zaśmiecanie pięknego języka ojczystego, ale wyrażeniu marsz nordycki mówię stanowcze nie!

Me gusta tocar guitarra

2011-08-16T11:26:00.004+02:00

Słynny gitarzysta miał zajęcia z gitary klasycznej z małymi dziećmi. Po zajęciach dzieciaki prosiły o autografy. Podeszła też dziewczynka, która poprosiła o podpis na karteczce, w ręku dzierżąc również płytę owego gitarzysty.

Gitarzysta: Widzę, że masz też płytę, to może ją podpiszę zamiast na karteczce, co?
Dziewczynka: Nie, nie, nie... Ja poproszę na karteczce... Ja wiem, że pan bazgrze i na płytę to ja sobie przepiszę...

[Tym gitarzystą nie był Banderas - ale równie przystojny mężczyzna. Ot muzyczne skojarzenie...]

Zjedz tę żabę

2011-08-16T11:06:00.003+02:00

Pisałam niedawno o braku konsekwencji i książce, która miała mnie zmotywować do działania i zrobienia porządków w moim życiu. Otóż nie zmotywowała. Zaś po długim weekendzie, obfitującym w niezdrowe jedzenie i napoje wyskokowe, do listy postanowień dołączyły te dotyczące odżywania i kondycji, a więc "od jutra to...". I sięgnęłam do książki B. Tracy "Zjedz tę żabę", gdzie czytam: "Nigdy nie znajdzie się dość czasu, aby zrobić wszystko, co jest do zrobienia. Wszyscy jesteśmy zasypani pracą, sprawami osobistymi, różnymi projektami, czasopismami i książkami, które powinniśmy przeczytać, a które na pewno przeczytamy, skoro tylko wyjdziemy na prostą". O! To coś dla mnie myślę i czytam dalej: "Prawda jest jednak brutalna: nigdy nie wyjdziemy na prostą! Nigdy nie wydostaniemy się spod lawiny spadających na nas zadań. Nigdy nie znajdziemy dość czasu, aby w spokoju oddać się lekturze książek i czasopism, które skrzętnie gromadzimy na półce, tak jak nie znajdziemy czasu na te wszystkie przyjemne zajęcia, o których marzymy". Wiedziałam, że moje wysiłki ogarnięcia życiowego chaosu są raczej syzyfowej proweniencji. Nic to, czytam dalej. Ostatecznie mogłabym w tym czasie pisać artykuł, który wisi nade mną niczym miecz Thorgala, ale nie - ja muszę się poradnikowo zmotywować! Muszę czytać te wszystkie rady, by w ostatnim dniu przysiąść i zadanie wykonać z językiem na brodzie, by wyrzucić nieprzeczytane czasopisma, oddać wypożyczone i nie tknięte książki, uporządkować szufladę i pozbyć się staników z czasów rozmiaru 70A. Tak, to straszne, ale muszę czytać poradniki!

Jezioro Pluszne Wielkie

2011-08-16T09:29:00.011+02:00

[fot. Eva Scriba]

Wstyd i głód

2011-08-11T13:04:00.003+02:00

Nie, nie jest to notka o kolejnej książce Herty Muller. Jest mi wstyd, że nie znam wielu dzieł, które jako bibliotekarka znać powinnam. Czuję się jak żołnierz bez karabinu, policjant bez pałki, Mick bez Keith'a. Rzuciłam więc w kąt niecną literaturę zwaną kobiecą - wszystkie serie z miotłą i na szpilkach. I wygłodniała dopadłam literaturę tworzącą kanony, którą znać trzeba. Królowa Karo ma zaś odwrotnie - ona przeze mnie wzgardzone książki do piersi swej bujnej przytula i hołubi. Czyta i zachwyca się. A mnie już nie zachwyca. Jam zapatrzona w Sztukmistrza z Lublina, za którym dumnie kroczy Anna Karenina. Przegapiłam tyle tytułów, a przecież rozpoczynając swoją z książką przygodę miałam wspaniałą przewodniczkę w postaci pani Krysi - bibliotekarki (z - wtedy filii numer 10 MBP w Olsztynie). Gdybym teraz odkrywała świat książek, zawsze mogłabym zwrócić się do firmy Bibliocreatio, która stworzyłaby mi biblioteczkę dopasowaną do mojej osobowości. Tylko obawiam się, że mogłaby się ona składać jedynie z książek kucharskich i poradników o seksie.

Kot

2011-08-09T08:29:00.004+02:00

...a właściwie kotka. Sara. Jak to się teraz mówi: "słodziak". Sis. przesłała, a ponieważ nie jest to indyjski słoń, raczej nie umieści tego na swoim blogu.

Spod prasy

2011-08-09T07:57:00.004+02:00

"Z mapy miasta ma zniknąć kultowa księgarnia Czytelnik, do której przez wiele lat zaglądali osobiście m.in. Głowacki i Konwicki. Lokal kupił anonimowy najemca, który najprawdopodobniej otworzy w nim jak na razie anonimowy bank. I tak to się dzieje w naszej pięknej Polsce, kraju, w którym ludzie tak bardzo lubią czytać. Krzyżówki, ulotki hipermarketów i horoskopy."[Jakub Żulczyk dla Wprost nr 32, 8-14 sierpnia 2011, s. 10]

W Poznaniu zaś swoje podwoje otworzyła "Głośna" - kluboksięgarnia wyrosła na wcześniejszej "Głośnej samotności". Tym razem siedziba znajduje się nad kinem Muza.

...a tymczasem do Poznania...

2011-08-08T09:33:00.005+02:00

...niepostrzeżenie wkrada się jesień...

Na szczęście lato jeszcze w przewadze, choć bez pomocy słońca...

żeby się chciało tak jak się nie chce

2011-08-06T21:59:00.003+02:00

Oczywiście, że napiszę ten artykuł. No ja nie napiszę? Całą sobotę mam na to przecież! To dużo czasu!
Ale najpierw:
-umyłam okna (tak gdzieś w okolicach 8.30),
-uprawiałam turystykę hipermarketową (bo przecież nie mamy w domu mnóstwa rzeczy!),
-zrobiłam sernik (na wypadek gdyby przyszli goście, wyszło tyle, że mogłabym zaprosić całą kompanię wojska),
-przeczytałam 150 stron biografii Kuronia i jego żony (bardzo polecam!)
-pojechałam do koleżanki na kawę,
- obejrzałam film na rozluźnienie (emocjonalne, emocjonalne..."Duże dzieci" z A. Sandlerem - można).
A kiedy już chłopa wyrzuciłam z domu pod pretekstem potrzeby skupienia się na pisaniu to:
-uaktualniłam przeglądarkę,
-sprawdziłam ulubione blogi,
-przejrzałam nowości książkowe w Empiku,
-odebrałam pocztę...
Oj, już 22... Och, jaka ja zmęczona jestem... To pisanie to jednak ciężka praca... Jutro dokończę...

Konsekwencja

2011-08-04T16:09:00.003+02:00

Konsekwencja jest mi pojęciem tak obcym jak clitoris i cunningulus dwadzieścia lat temu. Mam zaczętych pięć opowiadań, tyle samo artykułów, ze trzy książki (niestety nie moje). Nie jestem wierna żadnej aktywności fizycznej, przeskakując z jednej na drugą, nie z czystej ciekawości ale z braku konsekwencji właśnie. Każdy niemal tydzień, miesiąc zaczynam od nowych postanowień. Od silnego, w swoim mniemaniu, zamierzenia że oto zacznie się w moim życiu nowy rozdział i będę dzielna, och jaka dzielna, by wszystko czego się tknę doprowadzać do szczęśliwego finału. A życie będzie uporządkowane, wyznaczone rytmem powtarzających się czynności czyli bezpieczne. I co? Nic. Bałagan w szafie, w głowie, w życiu. Czytam teraz książkę "Projekt Szczeście" o kobiecie, która w rok zmieniła swoje życie, wprowadzając nowe nawyki, próbując - a jakże by inaczej- konsekwentnie w każdym obszarze życia odmiennych od dotychczasowych zachowań. Mam nadzieję, że lektura okaże się inspirująca.

Ziemniaki inaczej albo koniec miesiąca

2011-07-30T11:00:00.004+02:00

Potrzebne będą:
-młode ziemniaki
-cebula lub czosnek
-bulion warzywny z kostki
-łyżeczka koncentratu pomidorowego
-papryka słodka i ostra, sól i pieprz lub co kto lubi

Na rozgrzany olej wrzucamy pokrojoną cebulę lub czosnek, wsypujemy łyżeczkę słodkiej papryki i przesmażamy. Pokrojone w dość grube plastry ziemniaki dodajemy do czosnku lub cebuli i smażymy ok. 5 minut mieszając. Wcześniej rozpuszczony w szklance wrzątku bulion wlewamy do ziemniaków, dodajemy łyżeczkę koncentratu i dusimy ok. 25-30 minut. Na koniec przyprawiamy do smaku. Smacznego!

fot. Eva Scriba

Notacje rzeczywistości...

2011-07-30T10:53:00.009+02:00

...albo w czasie deszczu dzieci się nudzą i fotografują to co mają w domu :))

Na ucho

2011-07-30T10:51:00.002+02:00

Jednym z ostatnich głosów, które zrobił na mnie wrażenie jest Adele. Ale nie mogę się oprzeć tej wersji jej przeboju.

Bestia pożera zebrę

2011-07-30T10:48:00.003+02:00

Na zdjęciu pies MMS - Sznurek.

Ostatnia wieczerza

2011-07-29T08:39:00.004+02:00

"Później Bertrand zjawia się i oprowadza nas po bibliotece z niezwykłym zbiorem starych woluminów, które odziedziczył po matce. Był z matką bardzo zżyty: teraz ona żyje w książkach stojących w bibliotece syna, w książkach o gęsto zadrukowanych stronicach i wyblakłych pięknych grzbietach; w tych nieruchomych stworzeniach, które spoczywają skończone na półkach podczas, gdy za oknem przychodzą i odchodzą dzień i noc, uderzając niczym drobne fale o ukrytą w nich wiedzę. "

Rachel Cusk, Ostatnia wieczerza : lato we Włoszech.

Średnie książki

2011-07-28T14:20:00.004+02:00

Pan Sułek: Im bardziej, tym bardziej... Pięknie powiedziane. Ja tak powiedziałem. Cholera jasna, mam na pewno jakiś ukryty talent literacki...
Pani Eliza: Wiem o tym, prawda?
PS: Taak...
PE: Pisałby Pan sobie książki, cienkie i grube...
PS: Średnie! Średnie też bym sobie pisał. Są tacy ludzie, którzy nie lubią książek ani za grubych, ani za cienkich. Dla takich właśnie ludzi pisarze piszą średnie książki. Muszą być książki i takie, i takie...
PE:... i takie, prawda?
PS:Taaak...

Nie tłumacz się...

2011-07-28T10:57:00.003+02:00

Moje znikome umiejętności translatorskie potrzebują wsparcia, nie tylko ze strony wszelkiej maści słowników, ale również tłumacza Google, by sprawdzić obrany kierunek. I oto co dziś wyczytałam:
Oryg.:
Hembrooke, H. and Gay, G. (2003) described what he termed a limited capacity model of attention
Tł.:
Hembrooke, H. i gejów, G. (2003) opisał, co nazwał ograniczoną modelu pojemności uwagę

Pokolenie

2011-07-28T08:28:00.002+02:00

"Moje pokolenie, czyli ludzie urodzeni w latach 80., nazywane jest generacją Y albo Piotrusia Pana, bo nie chce dorosnąć. Nie wiedzą, kim chcą być, bo wiecznie mają poczucie, że muszą coś osiągnąć. Wstyd pracować w sklepie, bo jesteś pytany, czy nie lepiej być prawnikiem. Wszechobecna presja idealnego życia dla każdego, bo w końcu nie wychowujesz się w biednym społeczeństwie, możesz się edukować i masz warunki, by stać się idealnym. Myślę, że dla młodych ludzi to jest największy problem. Właściwie wszystko mają w zasięgu ręki, muszą się tylko na coś zdecydować. I to jest najtrudniejsze."

[Magnus von Hornem, WO nr 29(632)]

Teatrzyk kuchenny przedstawia

2011-07-26T16:44:00.006+02:00

Sztukę pt. "Zapiekanka makaronowa z brokułami"

Występują:
-brokuł
- makaron typu pene
- śmietana 18%
- dwa ząbki czosnku
- ser żółty, około 300-400 gramów
- przyprawy: sól, pieprz, oregano, bazylia, zioła prowansalskie, czy co tam kto lubi.

Akt I.

Wstawiamy posoloną wodę na makaron, zanim woda się zagotuje, na tarce jarzynowej ucieramy ser. Kiedy woda zacznie wrzeć wrzucamy makaron i gotujemy tak długo, aż będzie lekko twardawy.
Akt II
Myjemy brokuły i dzielimy je na w małe różyczki, następnie wkładamy do garnka i zalewamy wrzątkiem, solimy i gotujemy przez ok. 3 minuty, aby były lekko twarde. Przygotowujemy sos smietanowo-serowy - do garnka wlewamy całą śmietanę i czekamy aż się zagotuje, wówczas dodajemy około 100 gramów sera, cały czas mieszając tak, aż ser się roztopi, kiedy to nastąpi odstawiamy garnek z kuchenki, teraz dodajemy czosnek bardzo cieniutko pokrojony oraz wszystkie przyprawy oprócz oregano.
Akt III
Następnie rozgrzewamy piekarnik do temperatury 170 stopni, i przygotowane naczynie żaroodporne (posmarowane masłem lub margaryną -dno i boki - oraz posypane cienką warstwę bułki tartej). Na dno naczynia kładziemy makaron, następnie układamy brokuły, na to znowu makaron i na sama górę końcówkę brokułów. Wszystko zalewamy sosem, nakładamy ser oraz posypujemy oregano. Taką przygotowaną zapiekankę wkładamy do nagrzanego piekarnika na około 15-20 minut, aż ser się roztopi i będzie przyrumieniony.
Akt IV
Konsumpcja! Smacznego!

fot. Eva Scriba, wykonanie zapiekanki: Vilku

Pisanina

2011-07-26T10:20:00.004+02:00

Czasem przychodzi Boss i mówi, żebym coś napisała do naszej gazety firmowej. Wtedy siadam i z językiem na górnej wardze wypacam jakieś niestworzone opowieści i to co mi akurat głowa moja obciążona podpowie. Dziś opowieść tylko trochę ubarwiona i zmieniona. Dedykuję Andrzejowi i wszystkim, którym los zwierząt nie jest obojętny.

Słońce prażyło niemiłosiernie. Niebo bez ani jednej chmury przybrało barwę spopielonego błękitu. Nawet wiatr uznał, że jego robota na nic się zda tego przedpołudnia. Skrzypienie furtki w ogrodzeniu domu z czerwonej cegły w tym letnim bezruchu było jakby bardziej wyraziste. Weszłam na kamienną ścieżkę, prowadzącą do domu. Z otwartych na oścież okien słychać było gwar i śmiech. Gospodarz, widząc mnie na drodze wyszedł na ganek. Duży mężczyzna, w kraciastej koszuli uśmiechnął się pod wąsem na mój widok i uścisnął serdecznie. Weszłam do domu, który mimo spiekoty na zewnątrz, okazał się miłym dla rozgrzanego ciała schronieniem. Szklanka chłodnego, zsiadłego mleka nigdy wcześniej i nigdy później nie smakowała mi tak, jak tego dnia. Już chciałam zasiąść na stołku i dać odpocząć zmęczonym wędrowaniem nogom, ale gospodarz uparł się by pokazać mi obejście – sad, ogródek warzywny i zwierzęta, które hodował. Wyszliśmy z drugiej strony domu na zieloność, poprzetykaną rabatami kolorowych kwiatów. Upał nie odpuszczał. Nawet pszczoły, zamieszkałe w kilku nieco podupadających ulach, jakby przysnęły nie wydając żadnego dźwięku. Zdjęłam buty, trawa lekko łaskotała w obolałe stopy, które gdyby mogły odetchnęłyby z ulgą. Gospodarz zaprowadził mnie do klatek z królikami. Nietrudno byłoby mi odszukać je samodzielnie – za sprawą charakterystycznej woni wydobywającej się z klatkek, przywodzącej na myśl mokry, wełniany koc. Królikom też było gorąco i gdyby nie ich ruszające się ciekawskie nosy, można by uznać, że śpią. Wszystkie były pozamykane w klatkach. Musiałam powstrzymać odruch, by otworzyć je na oścież i wypuścić na miękką soczystą trawę. Gospodarz chyba czytał w moich myślach, bo uśmiechnął się tylko i pogroził palcem. Zamknięte były wszystkie zwierzęta, oprócz jednego. Jak się okazało królik urodził się z niedowładem tylnych kończyn i nie musiał być zamknięty w klatce, bo po prostu nie mógł kicać. Mógł za to skubać zieleninę do woli, z czego skwapliwie w swoim tempie korzystał. Tego dnia poznałam także doświadczoną przez życie kotkę. Ona z kolei wpadła we wnyki. Straciła część przedniej łapki, ale nadal była łowna. I bardzo skłonna do zabawy. Jak się przekonałam, próbując pod wieczór posłać łóżko, kotka miała zwyczaj chowania się pod koc. Przy czym chowała tylko łeb, zapominając o całej reszcie, sądząc chyba naiwnie że tylnej części ciała i długiego puszystego ogona nie widać, tak jak dziecko, które sądzi że gdy zasłoni oczy, ono całe znika. Trzeba było wówczas zawołać: Hej, nie widziałeś kota? i wtedy kicia wierciła się, wciskając łepek jeszcze bardziej w koc. Ale nie to było w niej najbardziej niezwykłe. Otóż kotka przynosiła myszy, ale nie jak mają to koty w zwyczaju swoim właścicielom, ale wspomnianemu już królikowi. Najwyraźniej doszła do wniosku, że skoro królik sam nie może polować, to ona jako nadal sprawna, choć po przejściach musi mu pomóc. I nieważne, że królik jest w stu procentach wegetarianinem. Przez cały mój pobyt na Mazurach królik regularnie dostawał od kotki upolowane gryzonie. Wracałam z wakacji, myśląc jak niewiele wiemy o duchowości zwierząt, o ich sposobach komunikacji. Jak często chcemy wierzyć, że nie czują, nie rozumieją, a one po prostu nie werbalizują swych przeżyć. Emil Cioran powiedział: Nawet zwierzę może być głębsze od filozofa, to znaczy może mieć głębsze odczucie życia. Znana jest także opowieść o dobermanie, który z powierzonych mu pluszowych maskotek układał na trawniku przed domem figury geometryczne albo równoległe linie. A kiedy ten wzięty ze schroniska zwierzak po raz pierwszy został przytulony przez właścicielkę, znalazła ona na murawie parę obejmujących się zabawek. Przypadek ten nie jest odosobniony, a takie zdarzenia stają się przedmiotem naukowych badań. Wakacje i pora urlopowa to dla zwierząt nieszczególny czas – stają się często zawadą w realizowaniu rekreacyjnych planów. Są podrzucane do schronisk – zdarza się że jedno schronisko w Polsce przyjmuje nawet 250 psów miesięcznie albo przywiązywane do drzew i zostawiane w lesie. Wiesław Myśliwski napisał: Zwierzęta mają takie samo prawo do świata (jak ludzie), skoro na nim są, świat do nich należy. Noe do swojej arki wziął nie samych ludzi. Pamiętajmy o tym i bądźmy odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy.

Lipcopad

2011-07-25T08:06:00.005+02:00

Mały test. Czy po powrocie do pracy z urlopu odczuwasz:
a) nieskrywaną radość na myśl o nowych obowiązkach, powitaniach z dawno niewidzianymi współpracownikami
b) żal za minionymi dniami beztroski, nicnierobienia
c) stres, niechęć, przygnębienie już od kiedy wsiadasz do autobusu mającego zawieźć Cię do pracy

A teraz proszę zgadnąć która odpowiedź jest mi najbliższa... Stan ten pogarsza fakt, że ostatnie dni urlopu upłynęły pod znakiem nieustającego deszczu. Potęgowany jest on przez wygłaszane głośno pretensje kolegów po fachu - bo jakże można urlopować kiedy oni tak ciężko pracują? Może czas na zmianę miejsca pracy? Gdyby ktoś z nielicznych czytelników bloga akurat miał wolne miejsce przy biurku obok, to zgłaszam swoją kandydaturę. Jestem uparta, krnąbrna, nie wykonuję na czas poleceń albo nie wykonuję ich wcale. Jestem za to bardzo samodzielna i jak już się za coś wezmę z własnej, nieprzymuszonej woli to rzetelnie doprowadzam to do końca. Mam też inne zalety o których może później, niestety nie umiem piec. Bo gdyby tak było, to już dawno wykonałabym taki właśnie tort:

A to z okazji trzech lat funkcjonowania mojego bloga! Wszystkim oddanym i wiernym Czytelnikom, a także tym zupełnie przypadkowym z całego serca dziękuję za okazane zainteresowanie, komentarze, inspiracje oraz wsparcie.
Eva Scriba

To trzeba zobaczyć!

2011-07-19T15:30:00.007+02:00

Właśnie wróciłam z jednego z pokazów festiwalu Animator 2011. Wraz z grupą dzieci w wieku przeróżnym zaśmiewałam się i radowałam na pokazie przecudownego filmu animowanego "Sekret Eleonory". To historia o miłości do słowa drukowanego i o tym, że warto marzyć. Opowiada ona o chłopcu, który wraz z rodzicami dziedziczy po zmarłej ciotce dom. Ciocia Eleonora, czytająca chłopcu książki, zapisuje mu swoją przebogatą bibliotekę, masę woluminów, wypełniających cały jeden pokój. Początkowo chłopiec jest rozczarowany - to tylko książki, a on nie umie czytać! Wkrótce jednak okazuje się, że nie są to takie zwyczajne książki, a pierwsze wydania dziecięcych bajek. Książki są też niezwyczajne z innego powodu i to dzięki nim Nataniel przeżyje niezwykłą przygodę...

Opowieści przy ognisku

2011-07-12T19:46:00.005+02:00

Spływ kajakowy. Pierwszy wieczór ognisko. Napoje wysoko wyskokowe, nagła utrata pamięci. Drugiego dnia nieco lepiej. Znów ognisko a jak ognisko to i opowieści. Niegdyś były to śpiewanki i pieśni w stylu szantowo-poezjośpiewano-literackim, teraz zostały pogadanki. O tym jak:
-ktoś zasnął z książką na plaży, leżąc na plecach, a książka tak nieszczęśliwie upadła mu na twarz, że ostry brzeg strony rozciął biednemu miłośnikowi literatury gałkę oczną. Po operacji, delikwent chronił oko, na tyle, że jak wybierał się na plażę zawsze używał gogli. Przymierzając je jednak, przed wyprawą nad jezioro, tak nieszczęśliwie je naciągnął, że gogle uderzyły go w nadwyrężoną gałkę, odnawiając kontuzję;
-jakaś dziewczyna musiała uśpić swojego psa, a ze nie mogla go zostawić u weterynarza, transportowała ciało zwierzęcia autobusem w torbie podróżnej. Mężczyźnie który pomógł jej wtaszczyć nietypowy bagaż do autobusu powiedziała ze przewozi komputer (pies był owczarkiem niemieckim). Gdy miała wysiadać, okazało się, że mężczyzna ukradł jej torbę.
Wiele było jeszcze opowieści tej długiej nocy, które przyjmowałam za prawdę, może nieco ubarwioną i przekształconą czasem. Tknęło mnie coś dopiero przy opowieści o kobiecie jadącej drogą podczas burzy. Okazało się, że ktoś opowiedział złagodzoną nieco wersję znanej legendy miejskiej. Może i niewiarygodna, ale zmroziła mi na chwilę krew w żyłach. Z tamtego wieczoru pamiętam jeszcze trzask gałęzi ulegających płomieniom, odgłos żab, ból mięśni i skóry wysmaganej słońcem.