Wszędzie kłamstwa

 Powieść "Kłamstwa, wszędzie kłamstwa" brytyjskiej pisarki Adele Parks można zaliczyć do niezwykle popularnego ostatnio nurtu domestic noir. Oto niemal idealne małżeństwo - Daisy i Simon. Czytelnik poznaje ich w szczególnym momencie - kiedy rozważają ponowne zostanie rodzicami. Mają już córeczkę Millie, której przyjście na świat poprzedzone było wieloma staraniami, a ze względu na wiek Daisy, wspomagane procedurami medycznymi. Wyczekana dziewczynka - zdaniem Daisy uratowała małżeństwo jej i Simona. Jednak przy okazji wizyty u lekarza na jaw wychodzi skrywana latami tajemnica, która jest tylko pierwszą nitką w całej sieci kłamstw i sekretów...

A. Parks, Kłamstwa, wszędzie kłamstwa, przeł. z ang. Urszula Gardner, Białystok : Wydawnictwo Kobiece, 2022.

Obraz rodziny idealnej na oczach czytelnika zaczyna się rozmywać. Traumy, trudne emocje kojone używkami i kolejne, piętrzące się niedomówienia zawisają jak cień nad szczęśliwym, wydawałoby się, małżeństwem.  Czytelnik z rosnącym napięciem śledzi tę hipnotyzującą, pełną niepokoju historię. Bo to rzeczywiście wciągająca opowieść, poprawnie napisana, zwodząca fabularnymi rozwiązaniami. Nie udało mi się jednak polubić głównej bohaterki i kibicować w jej zmaganiach (na marginesie dodam, puszczając tu oko do czytających tego bloga bibliotekarzy, że ulubioną książką Daisy są "Małe kobietki"). Mimo to "Kłamstwa, wszędzie kłamstwa" to dobra propozycja, jeśli chcecie odciąć się od codzienności i dodatkowo lubicie powieści, gdzie kobiety muszą zmierzyć się z niełatwą rzeczywistością i wyzwolić z opresji. 

Bibliotekarka stalkerka

W najnowszym numerze Wysokich Obcasów aktorka Dominika Ostałowska opowiada o nękającej ją kobiecie. Kimś,  kto całkowicie zdezorganizował jej życie, pod płaszczykiem troski i zainteresowania.

Nie byłam pewna w jakim jest wieku. Młoda? A może daleko po czterdziestce? Pracuje czy nie? Jest dziennikarką czy nie jest? Po prostu nie potrafiłam do końca zdefiniować z kim mam do czynienia.

Kobieta utrzymywała, że jest jej bliską przyjaciółką  a wśród prawdziwych bliskich aktorki rozgłaszała, że ta jest chora na białaczkę i nawet przygotowywała już artystce stronę kondolencyjną. 

Jak mówi Ostałowska:

Pracowała jako bibliotekarka w jednym z warszawskich liceów. (...) Zaczęła wmawiać niektórym ludziom, że boję się, że nasz romans i moja choroba przedostaną się do prasy, dlatego wszystkiemu zaprzeczam.

 Ciekawy artykuł, choć temat trudny. Znam, niestety sytuację nękania i towarzyszące temu poczucie oblepiającego człowieka brudu, jakby chodzenia w mazi. I bezsilności. Serce wali ci za każdym razem gdy słyszysz dźwięk telefonu, więc na wszelki wypadek go wyciszasz albo zostawiasz w domu. Twoi znajomi nagle są jego pobocznym celem, bo nie mogąc dotrzeć do ciebie, nęka ich. Zaczynasz się obwiniać, bo jak mogłaś nie dostrzec tego wcześniej. Nie zauważyć sygnałów świadczących o chorej osobowości. Szukasz w sobie tej szczeliny w charakterze, słabości, przez którą udało się wejść stalkerowi i zdobyć twoje zaufanie. A gdy się uda uwolnić - jest ulga, ale i strach. Więc człowiek się zbroi - w nieufność i podejrzliwość.

Wywiad jest wstępem do całej akcji Stop Stalking. Więcej informacji tu.